Halalslaktarar grìpe i akti

Inspektørar frå Mattilsynet, skal etter det NTB skriv, kome over uløyvd halalslakting på ein gard i Eidsberg i Østfold torsdag ettermiddag. Det opnar for minst tvo tankerekkor.
Det eine er: Kvifor? Det er jo lov å slakta halal i Norìg - berre ein bedøvar dyret fyrst, og på Geilo blir det i eit slakteri tilknytta Gilde kvart år slaktad meir enn 100 000 smale/sauder kvart år - for å dekka etterspurdnaden frå norske muslimar. Likevel insisterar altså sume muslimar på å driva halalslakt på tradisjonelt vis.
Men NTB som hev skrive artikkelen stokkar korta uvøre. Dei skriv nemleg, - og artikkelen stend prenta både i VG.no, Nationen og andre avisor - og det er rein misinformasjon:

"Halalslakting praktiseres av muslimer og foregår ved at dyret ikke blir bedøvd før slaktingen, men i stedet blør i hjel. Dette er ulovlig i Norge, fordi dyret bruker svært lang tid på å dø."

Det er nemleg ikkì fullt svo enkelt.

For islam er det ein rituelt viktig del (sjôlv um du knappast vil få nokon tenkande muslim til å medgì dette) at dyret skal lida. Nyss viste til dømes TV2 i eit innslag frå Rikets Røst der Morten Ramm var i Pakistan, kaupte seg smale og skulde servera fårikål til pakistanarar. Der fekk me sjå korleides slaktaren brukar kniven når han slaktar dyret - og det er lett å skyna at dyret må lida. Det er i seg sjôlv eit grovt yvergrìp mot dyrevernlàgi.

Samstundes er ogso Kosherslakt (jødisk rituell slakting) forbode i Norìg - og det vert nytta same grundgìving for å fremja motstand mot dette - at dyret brukar lang tid på å dø, ved å blø ihel.

Vandemålet (problemet) er berre det at her er ein vesentleg skilnad:

1. Når eit dyr vert slaktad etter kashrut-regulativet, vert det understrôke at dyret skal døy fort. Det hev difor vorte "forskad" på dette - og jødane er spesialistar på å skjera svo snøgt og svo serskilt at dyret døyr under knappe 3-4 sekundar. Dyret vert ogso lamma ved det første stikket, og kènner ingi smerte. Dette er prova.

2. Ved Halalslakt derimot hender det ikkì sossom Klassekampen skriv at ein brukar sylkvass kniv. Knivane er ofte svo sløve at ein kan bruka fleire minuttar på å skèra seg gènom hudi på dyret, noko som er sers smertefullt for dyret. Det er reint dyrplageri. Ein av deim som hev slåst mot at dyri hans skal verta halalslaktad er Tore Stubberud. Du kan lesa meir um honom her.

Enn verre er det at når dyret føler smerte som dette, byrjar kèrtlarne deira å pumpa ut adrenalin i blodet - og det øyder kjøtet for menneskeleg konsum. Det er den vesentlege skilnaden på halal og kosher-slakting, sjôlv um ein hev andre sidor av saki òg..

Medan ein muslim ikkì vilde nøla med å eta ein sau som havde brote eit bein når han fall utfor eit stup, berre hovudet på dyret vert riktad mot Mekka - og signad til allah, fyre halsen vert filt av - er det lite å bry seg med.

Ein jøde derimot hev ståande ordre frå Gud um at dyr som er skadde (treif) er ureine (ikkì kosher) og skal ikkì brukast til menneskeleg konsum.

Det hev hendt at vestlege personar som hev blive kidnappa av muslimske terroristar - hev vorte slaktad på same måten. Det hev blive synt på TV yver heile verdi. Nyss, då ein svensk teiknar teikna Muhammad som hund, vart det lova pengeløning til den som slakta honom "som eit lamb".

Alt dette burde få oss til å tenka i breidare former.

Til sist: For all del. Slå til mot det ulovlege slaktingi, serskilt der dyr lid. Men kast ikkì ungen ut med badevatnet. Lån ikkì øyra til vìnstreradikale idiotar som NOAH - og protester mot den uverdige làgi at jødar ikkì fær slakta halal i Norìg. Det er ei kènd sak at muslimar, der dei ikkì fær halal-slakt, utan vandskar kauper kosher-kjøt.

Enn meire. For kristne er det frå Apostelmøtet i Jerusalem i 49 EK strengt forbode å eta halalkjøt. Gud ser frå æveperspektiv og er difor serskilt sersynt, og kunde skriva um halalslakt longe fyrr det fanst noko som heitte det: Sjå kapitel 15:20 og 29. Korki kjøt som er kvalt (halalslakta dyr døyr oftast av å verta strøypt i eige blod) og er ofra til avgudar (halalkjøt er ofra til måneguden allah) kann etast av kristne.

Skal me møtast i himmelen, Hans Fredrik?

Når TV2 slår på stortromma med sine elles forvitnelege program der dei samtalar med ulike kjendisar, meiningsytrarar, forfattarar og andre personar - hender det ofte at det vert tid til å setja seg ned. Men no i kveld snakkar dei ofseleg mykì um Hans Fredrik Dahl, marxisten og kyrke-kritikaren som i sin middelalderdom hev "umvend" seg - og no ber nærast tynt um å få den ultimative salvingi, eller "den siste olje" som det (sakramentet) ogso er kènd som.

Det står sjôlvsagt Hans Fredrik Dahl fritt til - for korkì Gud, staten, meg eller deg - kan i utgangspunktet hindra nokon å lata seg forføra.

For det er dét det handlar um her.

Hans Fredrik Dahl er komen i eve um si ævelege sæla, og no trur han at det å få tildelt den ultimative salvingi vil gèra at han møter ei open dyrr inn til himmelen når han eingong skal døy.

Det er trist, og det beintfram syrgeleg at eit elles uppegåande menneske - all den tid marxisme neppe handlar um å vera gènomtenkt og velfrisert i dei små grå - trur at ein formeleg kan kaupa seg inn i himmelen på dette viset.

Dei tek såre i miss.

Det finst berre ein einaste veg til himmelen. Det er gènom og i Jeshua Messias. Korkì dåp, sakrament eller signingar frå noko menneske kan opna den dyrri. Inkjevetta anna enn enkel, barnleg tru på Jeshua Messias (Jesus Kristus).

Eg fær segja det sovori: Eg vonar Hans Fredrik Dahl fær augo upp for dette og umvender seg til Gud snarast råd - og i alle høve før siste timen er runnen. For sjôlv um eg er usamd med Hans Fredrik Dahl i nær sagt alt han står for og meiner - skulde eg gèrna hava feira æva saman med honom - heime i himmelen.