Sannsegjaren

Få tilgang til mine bilder og mer

2011-05-03T09:37:00.001+02:00

Lars-Toralf Utnes Storstrand
gutt - 46 år gammel
Sogn og Fjordane

1		venn

Hei!

Jeg har satt opp en Netlog profil og vil gi deg (myrddin_embries.sanning@blogger.com) tilgang til mine siste bilder og mer.


		Koble med Lars-Toralf Utnes

Heisann,
Lars-Toralf Utnes

Ser du ikke knappen ovenfor?
Klikk her, eller lim inn pekeren nedenfor i adressefeltet i nettleseren din.
http://no.netlog.com/go/mailurl/-bT0xNjExMDc4MiZsPTEmZ209MTImdT0lMkZnbyUyRnJlZ2lzdGVyJTJGaWQlM0QtYlhseVpHUnBibDlsYldKeWFXVnpMbk5oYm01cGJtZEFZbXh2WjJkbGNpNWpiMjBfJTI2dWlkJTNEMTY0NjIyNTMw

Vil du ikke motta invitasjoner fra vennene dine lenger? Klikk her .
Don't want to receive invitations from your friends anymore? Click here .
Netlog NV/SA - E. Braunplein 18. B-9000 Gent. Belgium.
BE0859635972 - abuse-no@netlog.com

Løysingi på vandemålet

2008-09-26T11:21:00.003+02:00

Medan den svokallade 'kristne' Bush vil gèra sosialistiske grìp for å 'redda' den amerikanske økonomien, burde han tenka meir kristeleg - falla på sitt andlit og ropa til Gud um hjelp, som det sømer seg ein kristen.

Her er kva profetinna Cindy Jacobs målber:

"Eg svarar på bønerne dykkar og har byrja med å reinsa Wall Street, avduka vondskapen og gìrugskapen i høgdene. Be no, og eg skal byrja å gi nasjonsleidarane visdom um korleides dei skal stogga gèldsåtaket som for tidi rår. Dette er ei korrigering. Um De ikkì ber no, kèm de til å gå i miss av vitjingstidi og økonomien kèm til å rausa saman, som kèm til å sveipa yver nasjonane som ein tsunami.

Denne bylgja skal råka jordi hardt, jamvel grøda skal bli påverkad. Det skal verta knapt um mat, hyperinflasjon og andre suter, serskilt kèm det til å råka dei fatige. Men," segjer Herren, " om mitt folk fell på sine andlet og ropar ut sine bøner til meg, skal eg høyra deim - og heila landi deira.

Høyr O jordis nasjonar. Svar meg med gråt og bøn og be for aksjemarknadane og dei økonomiske systema. Be for leidarane dykkar ogso, for jordi står fyre ei stor skaking - for reformar må eiga rom.

Reddest ikkì, og tru ikkì at eg ikkì kann heila - at eg ikkì vil høyra dykkar rop frå mi truna i himmelen. Øyro mine lyder etter dykkar gråt - og eg vil venda forbanninga vekk og blessa landi dykkar...

Eg trur Cindy Jacobs hev eit poeng her.

Lat oss alle be!

Hev dei ikkì lært noko?

2008-07-04T11:18:00.002+02:00

Det er Italia me snakkar um. Dei vil kasta ut sigøynarar – det vil segja, ev dei ikkì hev indentifikasjonspapir...

Ein skulde visseleg tru at Italia – som ei av aksemaktene under andre verdskrigen – og dels skuld i utryddinga av jødar, serbarar, sigøynarar og kristne som ikkì vilde bøya seg under Vatikanet – havde lært noko.

Men det hev dei altså ikkì.

Alternativt: det er byrjingi av den massive registreringi av menneska som må verta verdi til del anten fyre eller når antikrist kèm til makti, for innføringi av dyrets merke...

Halelujah!

2008-06-13T14:53:00.002+02:00

Arbeidarpartiet har opplevd sitt største månadlege fall på åtte år. Det skal det norske folk vera takksame på. Det einaste som manglar no er at dei held fram med å falla på same måten i eit halvt år til – slik at dei kjem ned på eit nivå som tilsvarar den reelle storleiken som Arbeidarpartiet bør ha – noko under ti prosent.

Men det avheng sjølvsagt av at folk byrjar å tenkja sjølv. Og det har jo stort sett Arbeidarpartiet gjenom Einskapsskulen gjort kva dei kan for å forhindra – dei seinaste 60 åri.

Det er difor eit godt bøneemne for alle kristne dette – å be om at fallet held fram.

Kor er gjenfødinga?

2008-06-10T09:53:00.003+02:00

Ein må undra seg over enkelte kristne – serleg mange av deim som vert rekna som framståande kristne – og som tykkjer at noko av det verste som hev råka dei kristne verdi over; var reformasjonen.

Det kann ikkì vera anna enn rein blindskap.

Havde det ikkì vore for reformasjonen – vilde det idag truleg knapt vore kristne i verdi.

Ta til dømes Shane Claiborne som bur i det fatigaste distriktet i Philadelphia. Han lever på 750 kroner i månaden og meiner at den største tragedien ved reformasjonen var skiljet millom tru og gjerningar.

Tenk so blind det er råd å verta.

Reformasjonen var jo nett ei uppgjerd med tanken um at ein kann gjera seg fortent til himmelen med eigne gjerningar – millom anna det at ein ved avlat kunde kaupa seg rom i himmelen. Den protestantiske forståingi derimot er at gjerningane er ei frukt av frelsa – og ikkì motsett. Det var ei lausriving frå det loviske – frå Babylon som fekk eiga rom.

For all del – i mange samanhengar er evangeliet blitt gjort so "lett" at det faktisk ikkì er eit evangelium meir – utan at nokon ropar og seier frå um det.

Samstundes er det jo lett å skyna at Claiborne meiner det han gjer. Han hev jo fått upplæring frå mor Teresa – som til det siste tilba Maria – himmeldronninga – Babylons gudinne.

Ein kann undrast – er det slike tilstandar Claiborne vil attende til?

Tanken hans um at Jesus var "heimlaus" held helr ikkì mål. Jesus var "omreisande" – han var ikkì "heimlaus" – og det er ingenting som tyder på at Jesus var direkte "fattig" helr, sjølv um det ikkì er sagt nokon stad at han var "rik", i vår skyning av ordet.

Han hev nok rett i mykje av sin kritikk når det gjeld "kristent arbeid" som helr er "kristeleg" enn "kristent" – men derifrå til å femna den babylonske religionen med tilbeding av sola – det vitnar lite um å vera gjenfødd – som han snakkar so varmt um.

Trur du på exorcisme?

2008-05-27T13:42:00.001+02:00

Har du sett katolikkar (d.e. katolske prestar) utføra ein exorcisme? Ja, film – ikkì spelefilm – men dokumentarfilm – er akseptabelt. Det har eg. Og det skræmer meg. No hev det norske bispedømet under Vatikanet fått sin eigen eksorcistprest. Det skræmer meg endå meir. Årsaka til det er at ingìn tykkìst å reagera – svo lenge det er ein katolsk prest som skal utføra riten med ”heilagt vatn” og mange symbol på. Det er tydeleg at Hollywood hev vunne fram med sine sublimerte påstandar um at den romersk-katolske kyrka er den ”rette” kyrka – og at det er desse som verkeleg representerar Gud. Det er ikkì minst skræmeleg. For den romersk-katolske kyrka er ingi kristi kyrke. Det tyder ikkì at det ikkì finst kristne i denne kyrka – for det gèr det: Men Guds ord byd alle som er medversmenn i kyrker som ikkì bøygjer seg for Guds Ord i eitt og alt – og gå ut frå deim. Det står eintydig i Openberringsboki. Hev du forresten lese kva det stend skrive at meisteren sjôlv, Jeshua/Jesus gòrde då han exorcerte demonarne? Han tala berre til deim med autoritativ røyst, han korkì skreik eller hylte eller bruka ”heilagt” vatn. Han sa dei skulle fara ut – og ut fòr deim. Kvifor set ikkì menneske (serleg attfødde kristne) sin lit til Gud idag – og gèr det same? Det er i Guds Ord – og ved Jesu blod me hev kraft og autoritet til å driva det ureine ut – ikkì med hjàlp av symbol og ”heilagt” vatn (som forøvrig helst er vanhelga!) For å segja det med bergensarane: Piss meg i øret!

Halalslaktarar grìpe i akti

2007-12-21T10:32:00.001+01:00

Inspektørar frå Mattilsynet, skal etter det NTB skriv, kome over uløyvd halalslakting på ein gard i Eidsberg i Østfold torsdag ettermiddag. Det opnar for minst tvo tankerekkor.
Det eine er: Kvifor? Det er jo lov å slakta halal i Norìg - berre ein bedøvar dyret fyrst, og på Geilo blir det i eit slakteri tilknytta Gilde kvart år slaktad meir enn 100 000 smale/sauder kvart år - for å dekka etterspurdnaden frå norske muslimar. Likevel insisterar altså sume muslimar på å driva halalslakt på tradisjonelt vis.
Men NTB som hev skrive artikkelen stokkar korta uvøre. Dei skriv nemleg, - og artikkelen stend prenta både i VG.no, Nationen og andre avisor - og det er rein misinformasjon:

"Halalslakting praktiseres av muslimer og foregår ved at dyret ikke blir bedøvd før slaktingen, men i stedet blør i hjel. Dette er ulovlig i Norge, fordi dyret bruker svært lang tid på å dø."

Det er nemleg ikkì fullt svo enkelt.

For islam er det ein rituelt viktig del (sjôlv um du knappast vil få nokon tenkande muslim til å medgì dette) at dyret skal lida. Nyss viste til dømes TV2 i eit innslag frå Rikets Røst der Morten Ramm var i Pakistan, kaupte seg smale og skulde servera fårikål til pakistanarar. Der fekk me sjå korleides slaktaren brukar kniven når han slaktar dyret - og det er lett å skyna at dyret må lida. Det er i seg sjôlv eit grovt yvergrìp mot dyrevernlàgi.

Samstundes er ogso Kosherslakt (jødisk rituell slakting) forbode i Norìg - og det vert nytta same grundgìving for å fremja motstand mot dette - at dyret brukar lang tid på å dø, ved å blø ihel.

Vandemålet (problemet) er berre det at her er ein vesentleg skilnad:

1. Når eit dyr vert slaktad etter kashrut-regulativet, vert det understrôke at dyret skal døy fort. Det hev difor vorte "forskad" på dette - og jødane er spesialistar på å skjera svo snøgt og svo serskilt at dyret døyr under knappe 3-4 sekundar. Dyret vert ogso lamma ved det første stikket, og kènner ingi smerte. Dette er prova.

2. Ved Halalslakt derimot hender det ikkì sossom Klassekampen skriv at ein brukar sylkvass kniv. Knivane er ofte svo sløve at ein kan bruka fleire minuttar på å skèra seg gènom hudi på dyret, noko som er sers smertefullt for dyret. Det er reint dyrplageri. Ein av deim som hev slåst mot at dyri hans skal verta halalslaktad er Tore Stubberud. Du kan lesa meir um honom her.

Enn verre er det at når dyret føler smerte som dette, byrjar kèrtlarne deira å pumpa ut adrenalin i blodet - og det øyder kjøtet for menneskeleg konsum. Det er den vesentlege skilnaden på halal og kosher-slakting, sjôlv um ein hev andre sidor av saki òg..

Medan ein muslim ikkì vilde nøla med å eta ein sau som havde brote eit bein når han fall utfor eit stup, berre hovudet på dyret vert riktad mot Mekka - og signad til allah, fyre halsen vert filt av - er det lite å bry seg med.

Ein jøde derimot hev ståande ordre frå Gud um at dyr som er skadde (treif) er ureine (ikkì kosher) og skal ikkì brukast til menneskeleg konsum.

Det hev hendt at vestlege personar som hev blive kidnappa av muslimske terroristar - hev vorte slaktad på same måten. Det hev blive synt på TV yver heile verdi. Nyss, då ein svensk teiknar teikna Muhammad som hund, vart det lova pengeløning til den som slakta honom "som eit lamb".

Alt dette burde få oss til å tenka i breidare former.

Til sist: For all del. Slå til mot det ulovlege slaktingi, serskilt der dyr lid. Men kast ikkì ungen ut med badevatnet. Lån ikkì øyra til vìnstreradikale idiotar som NOAH - og protester mot den uverdige làgi at jødar ikkì fær slakta halal i Norìg. Det er ei kènd sak at muslimar, der dei ikkì fær halal-slakt, utan vandskar kauper kosher-kjøt.

Enn meire. For kristne er det frå Apostelmøtet i Jerusalem i 49 EK strengt forbode å eta halalkjøt. Gud ser frå æveperspektiv og er difor serskilt sersynt, og kunde skriva um halalslakt longe fyrr det fanst noko som heitte det: Sjå kapitel 15:20 og 29. Korki kjøt som er kvalt (halalslakta dyr døyr oftast av å verta strøypt i eige blod) og er ofra til avgudar (halalkjøt er ofra til måneguden allah) kann etast av kristne.

Skal me møtast i himmelen, Hans Fredrik?

2007-12-20T19:43:00.001+01:00

Når TV2 slår på stortromma med sine elles forvitnelege program der dei samtalar med ulike kjendisar, meiningsytrarar, forfattarar og andre personar - hender det ofte at det vert tid til å setja seg ned. Men no i kveld snakkar dei ofseleg mykì um Hans Fredrik Dahl, marxisten og kyrke-kritikaren som i sin middelalderdom hev "umvend" seg - og no ber nærast tynt um å få den ultimative salvingi, eller "den siste olje" som det (sakramentet) ogso er kènd som.

Det står sjôlvsagt Hans Fredrik Dahl fritt til - for korkì Gud, staten, meg eller deg - kan i utgangspunktet hindra nokon å lata seg forføra.

For det er dét det handlar um her.

Hans Fredrik Dahl er komen i eve um si ævelege sæla, og no trur han at det å få tildelt den ultimative salvingi vil gèra at han møter ei open dyrr inn til himmelen når han eingong skal døy.

Det er trist, og det beintfram syrgeleg at eit elles uppegåande menneske - all den tid marxisme neppe handlar um å vera gènomtenkt og velfrisert i dei små grå - trur at ein formeleg kan kaupa seg inn i himmelen på dette viset.

Dei tek såre i miss.

Det finst berre ein einaste veg til himmelen. Det er gènom og i Jeshua Messias. Korkì dåp, sakrament eller signingar frå noko menneske kan opna den dyrri. Inkjevetta anna enn enkel, barnleg tru på Jeshua Messias (Jesus Kristus).

Eg fær segja det sovori: Eg vonar Hans Fredrik Dahl fær augo upp for dette og umvender seg til Gud snarast råd - og i alle høve før siste timen er runnen. For sjôlv um eg er usamd med Hans Fredrik Dahl i nær sagt alt han står for og meiner - skulde eg gèrna hava feira æva saman med honom - heime i himmelen.

Dela Jerusalem – ja, gèr svo vel!

2007-10-11T12:52:00.000+02:00

Det stend eit vers i Forkynnaren – Salomoboki i det gamle testamente, som lyder sosso:

«Gled deg, du ungdom, med du er ung, ver godt i laget i ungdoms-åri, og far dei vegar som hugen vil, og fylg det som lokkar augo. Men det skal du vita at for alt dette vil Gud draga deg til doms.»

Lat meg umskriva dette verset lite grann:

«Gled deg, du menneske, og legg fram planar um å dela Jerusalem, og gå på dei vegar du sjôlv tykkìr verkar rette – og fylg eftir dei propagandistiske tankarne du sjôlv tykkìr verkar viselege. Men det skal du vita at for alt dette vil Gud draga deg til doms.»

Og, ja, eg kann segja dette med tryggleik og vissa, for Gud segjer sjôlv i sitt ord at:

«For sjå, i dei dagarne og det bilet, då eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem, då vil eg samla alle folki og føra deim ned i Josafatsdalen og der halda dom yver deim for mitt folk og min eignalut Israel skuld, som dei spreidde millom folki, og mitt land hev dei bytt. Um mitt folk drog dei strå, gav ein gut for ei skjøkja, og ei gjenta selde dei for vin, og so drakk dei. Og kva vil det meg, Tyrus og Sidon og Filistar-bygder alle? Er det attergjeld mot meg det vil, eller vil de gjera meg eitkvart? Ovleg brått dykkar verk eg vender imot dykk sjølve… [hald gèrna fram med lesingi…]» (Joel 3:6-9 [osb])

Dette hev ikkì hend enno, og difor må det naudsynleg nok henda i framtidi. Og eg må medgì at eg trur ikkì det vert svo lenge til…

1. I dei dagarne og det bìlet, då eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem. [Det er i desse siste dagar, frå 1948 og fremetter]

2. Midt i Josafatsdalen ligg FN sitt hovudkvarter i Israel, og her skal nasjonane samlast – ikkì for å fordøma Israel, men for å verta dømde av Herren Gud.

3. Der skal dei dømast av di dei ”delte Guds land”, og avdi ”dei spreidde Guds folk millom all verdis folk”.

4. Serskilt nemner Gud Tyrus og Sidon (Libanon) og Filistarbygdene (Gaza). Andre stader i Ordet stend det skrive tydeleg identifisert andre statar (PA på Vestbarden; Jordan, Syria, Irak, Egypt, Iran…)

Og svo ser me stendig fleire dumme – ja det finst ikkì onnor ord å bruka for den som vil tala sanning – politikarar, som vil dela Jerusalem? Denne byen som ikkì eingong er nemnd i koranen – men meir enn 800 gonger i Bibelen?

Nei, vakta dykk, folk, svo ikkì Guds dom skal koma yver dykk. Og domen kem, eva ikkì på det. Anten ein no heiter George Bush, Kjell Magne Bondevik, Ola Dunk eller Ehud Olmert – den som røyver ved Guds augnestein – skal falla i den lìvande Guds hender!

Ære være Gud, Han som var, er og vera skal – i all æva!

Syrgelege saker

2007-10-08T11:28:00.000+02:00

I eit intervju med den arabiske TV-kanalen Al-Arabiya uttaler den amerikanske presidenten at han trur at all verdis menneske, anten dei no kaller seg muslimar, kristne – eller kva religion det no skulde vera, ber til den same Gud.

I det same intervjuet sagde han ogso:

«Eg trur det finst ein universell Gud. Eg trur at den guden muslimarne ber til er den same Gud eg ber til. Trass alt kjem me alle frå Abraham. Eg trur på den universaliteten.»

Det er syrgelege saker.

For det viser utan eve at president George W. Bush ikkì er ein kristen, eller for å segja det på onnor vis – han er ikkì meir enn kristen i namnet.

Men Gud har sagt oss, i det første bodordet:

«Eg er JHVH, din Gud, som henta deg ut or Egyptarlandet, or slavehuset. Du skal ikkje hava nokon annan gud attåt meg!»

Dette bodet er skrive refleksivt, slik at andre helvta av det peikar attende på fyrste helvta. I fyrste helvta er Gud namngìve. Namnet hans er JHVH. Ingen andre namn er gìve. Det er dette namnet som vert umsett med Herren i dei fleste bibelumsetjingar, og det viser oss at det einast er JHVH (merk! Ikkì Jehova!) som er den Gud som førde israelsfolket ut or egyptarlandet, og slavehuset. Me skal ikkì hava andre gudar enn Han (JHVH).

Det tyder ogso at JHVH (namnet) ikkì er den same som ”allah” (titel, nemning) – og når Bush då segjer at han trur på same Gud som muslimarne – kan han ikkì – per definisjon – tru på same Gud som dei kristne.

Forvitneleg nok er George W. Bush medversmann i den okkulte rørsla Skull and Bones Society (Han skriv sjølv um dette i boki: "Avec L'Aisle de Dieu"). Banda for denne rørsla til frimurarrørsla er sterke – og framståande eks-frimurarar har informert verdi at ein i frå 31. grad av – ikkì lengre brukar Bibelen å sverga på – men koranen.

Superfrimuraren Albert Pike styd òg dette – då han segjer at frimureriets gud er Lucifer. Bush trur no altså på same gud som Osama bin-Laden, paven, Hitler og mengdor av andre. Men han trur ikkì på same Gud som meg.

Synd for honom. Me kunde ha vore kristne brøder, men det er me altså ikkì.

Klart kyrka vil standa!

2007-10-05T12:37:00.000+02:00

Fleirtalet av norske bispar segjer ja til vigsling av homofile, både i ekteskap og presteteneste, og det medfører at mange med rette melder seg ut or kyrka, skriv og segjer fleire. Og det hev dei rett i. Men samstundes snakkar dei um den norske statskyrka som den einaste representative lìkamen for Guds rike her til lands – og nokre sår eve um kor vidt kyrka kem til å verta standande eller ikkì, medan andre er tydelege i at kyrka garantert kem til å standa. Når det geld den norske kyrka er det eigenleg revnande likesælt. I alle høve for meg. For kyrka er ikkì nokon organisasjon, mén tverrsnittet av deim som trur på Gud – og opnar hjartedyrrene sine for Honom. Den norske kyrka kan difor falla – men Guds kyrke vil standa for det, sossom Ronald Fangen skriv det i sin kende song:

Guds menighet er jordens største under! Mens verdens skikkelse i hast forgår Er Kristus i all evighet den samme, Og fast hans rike på sin klippe står. Mens verdensriker stiger og de synker, Går kirken mot fullkommenhetens vår!

Eller jamvel den gamle salmen som Nikolaj Frederik Severin Grundtvig i si tid skreiv, og eg bed deg merka deg sjôlv det som stend kursivert (mi kursivering)

Kirken den er et gammelt hus, Står, om end tårnene falde; Tårne fuldmange sank i grus, Klokker end kime og kalde, Kalde på gammel og på ung, Mest dog på sjælen træt og tung, Syg for den evige hvile.

Himlenes Gud vist ej bebor Huse, som hænder mon bygge, Arkepaulunet var på jord Kun af hans tempel en skygge; Dog sig en bolig underfuld Bygged han selv af støv og muld, Rejste af gruset i nåde.

Vi er Guds hus og kirke nu, Bygget af levende stene, Som under kors med ærlig hu Troen og dåben forene; Var vi på jord ej mer end to, Bygge dog ville han og bo Hos os i hele sin vælde.

Til sist vil eg atter herma noko eg hev hermd fyrr: Ikkì gå i kyrka, vér kyrka!

Ufatteleg dumme menneske

2007-10-04T12:55:00.000+02:00

Nyss var Irans president Ahmadinejad på vitjing i New York City, der han millom anna tala både til generalforsamlingi i FN – og på Columbia University. Ein av dei tingi han sagde voro at ”det finst ikkì homofile i Iran”. Dette viser den islamske strutsementaliteten i eit nataskal.

Eg er freistad til å segja ”han um det”, men han tek jo sjølvsagt feil, utan at eg kann henda burde géra eit poeng ut av dette.

Det fær svo vera.

Det at ein neittar å sjå ei sanning i augo tyder ikkì at det ikkì er sant. Det finst jo jamvel kart i den muslimske verdi der staten Israel ikkì eingong finst på kartet – og det tyder jo ìkki at staten ikkì finst.

Lat meg trekka fram ein eminent og viktug kronikk. Eg plar ikkì vera samd med Unni Wikan, men den 6. januar 2007 skreiv ho ein eminent kronikk i Aftenposten, der ho viste til at ikkì berre finst det homofile i dei islamske samfundi, men til yvermål.

Dei er jamvel akseptert på eit langt høgare nivå enn her i Vesten – der dei skrik seg håse etter å okkupera kyrka – for å hevda at dei er skapte sovore.

Det er dei sjôlvsagt ikkì. Mennesket vart skapte til mann og kvinne – i Guds bilæt, for å lìva saman som mann og kvinne – og få born saman.

Å vera homofil – og søka å leva ut eit liv som er i strid med naturen – er eit val sume menneske gér. Det er korkì genetisk, eller innbakt i DNA. Det er eit upprør mot Gud. Og det faktum at dette er akseptert i svo høg grad innan islam – viser ikkì minst at islams gud, måneguden allah, ikkì er den same som Bibelens Gud.

Og svo går fleirtalet av bispane laus på saki og hevdar at dette var skrive i kunnskapsløyse? Det er ufatteleg kor dumme menneska kann bliva, anten dei no er president i Iran – eller bispar i den norske kyrka.

Kvifor bombar me ikkì Mekka?

2007-09-27T14:52:00.000+02:00

I 1944 kom det ut ei liti bok i England. På titelbladet stod forfattarnamnet H.G. Wells, eit kend namn for dei fleste i samtidi, som både forfattar, historikar – og ei tid ogso propagandaminister for dei allierte.

Fyrste kapitelet i originalutgåva av boki heiter ”Why do we not bomb Rome?” gìng H.G. Wells inn på ei rekke faktiske hendingar og upplysingar – mykì av det etterretningar han sat inne med frå tidi som propagandaminister – ting som sjokkerad sjôlv den hardbarka historikaren han var.

No skal ikkì eg gå nærare inn på målet for den argumentasjonen Wells framsette – berre sjå litt på argumentasjonen hans. Han dokumenterar nemleg i boki at romarkyrka heilt og fullt aksepterer i ein kompleks, moderne boykott av fri tankeverksemd (nei, ikkì ateisme, men fridom, liberalisme, kapitalisme, etc.)

I fylgje Wells’ eigen argumentasjon krev dette av oss at me lyt strida mot denne intoleransen med eigen intoleranse mot det upphaveleg intolerante systemet. Det er eit forvitneleg argument.

Diverre hev boki vorte sveipt under historias teppe – og det er idag få som skynar at H.G. Wells faktisk havde eitkvart å fara med.

Det sermerkte med Crux Ansata er at ho sumtid les som eit akademisk skrift, og sumtid les ho som eit kendslevart klagemål. Wells bygger upp ei fjetrande, drivande argumentasjonsrekke.

Svo til saki. Det mest intolerante religio-politiske system som finst i dag er utan tvik islam. Vandemålet er at mange er livredde for å akseptera sanningi – og trur at dei kan skyna seg på islam – basera på vestleg tankegang. Det er i seg sjølv heilt uråd.

Men lat oss leika litt med tanken. For ein ikkì-muslim er det heilt uråd å vitja Mekka, noko mellom anna bilæta av trafikkskiltingi på vegane inn mot byen vitnar um. Kan det vera meir intolerant enn det? Og kann me møta denne intoleransen med anna enn intoleranse sjølve? Kvifor skal me bruka sylkehandskar mot islam – når me ikkì gér det mot militærjuntaen i Myanmar?

Spursmålet mitt vert difor: Kvifor bombar me ikkì Mekka?

Når det er sagt, må eg sjølvsagt henga på eit retorisk svar. Gud (ikkì allah, måneguden) vilde aldri tillata at sovori hender – for det stend skrive i Matteus 28:18 at Jesus segjer: «Meg er gìve all makt i himmelen og på jordi,» og ein onnor stad: «Hemnen høyrer meg til, eg skal gjeva attgjeld, segjer Herren.» (Heb 10:30), og atter ein onnor stad: «Alt hev si stund, og kvart tiltak under himmelen hev si tid...» (Preikaren 3:1-8).

Og endå ein siste stad: «Herren vil strida for dykk, og de skal halda dykk stille». Spursmålet kokar altså til sjuande og sist ned til um ein trur på Gud eller ikkì. For den som trur på Gud veit at Herren skal ta si hemnd til sjuande og sist – anten fienden heiter Roma (Vatikanet) eller Mekka.

Mot kollaps for dollaren?

2007-09-13T13:16:00.000+02:00

Det segjer i alle fall sjeføkonom Jan Andreassen i Terra Securities overfor VGNett. Han meiner at den norske krona vil styrka seg ytterlegare mot dollaren, som for augneblinken hev ein kurs på 5,64 – og meiner at det er realistisk at dollaren vil sjå 5,25 før utgangen av året – og 5,10 i løpet av neste år. Han om det. Han har nemleg greida på storfinans. Det har ikkì eg. Eg kan ikkì gì noko tidsråme, men seg ser ikkì vekk frå at det kan verta snakk um at dollaren kem til å falla endå lægre ned. Eg hev nemleg eit meir konspiratorisk syn på det som hender – og sjølv um NHO fryktar for at ogso Euroen skal falla – trur eg dei tek grovt feil der. Euroen kem truleg til å styrka seg ytterlegare, og dollaren kem til å falla ytterlegare. Alt er ein del av den store planen. For før EU kan reisa seg som den verkelege verdsmakti dei drøymer um å verta – må USA ligga med brôten rygg. Du veit, berre fordi um eg er paranoid, så tyder ikkì det at dei ikkì er etter meg.

Har du tid til å venta på Gud?

2007-09-11T13:14:00.000+02:00

I VG i dag, 11. september 2007, går Olav Gunnar Ballo (SV), partiet sin visepresident i Stortinget ut og meiner at partiet bør kvitta seg med miljøvernminister Helen Bjørnøy og Øystein Djupedal. Eg må då stilla spursmålet: Kvifor det då? Bjørnøy og Djupedal er dei mest uttalte medlemmene innan SV – og dei som ytst sett står for det SV står for – sterkare enn nokon andre. Men kann henda det er det er dét Ballo er redd for? At dei skal tala svo klart at folk vaknar for røyndomen um kva for ei samling av useriøse raddisar det i det heile teke er snakk um? Kvifor er det ingen som spyrr: Kva er Guds vilje i dette? Me hev ein eigen evne til å halda fram våre eigne tidsplanar og tidsråmer. Men tenk litt no, dersom det er sant (og det har me all grund til å tru!) at for Gud er ein dag tusund år – og tusund år som ein dag, så tyder det at for Gud er eit minutt – åtte og ein halv månad av vår tid – og eitt sekund vel fire dagar og fem timar. Kva um me tok oss litt betre tid og venta på Herren? Me har eit fullstappa mål med ord frå Herren som segjer dette: 2Mos 14:14, 2Krøn 20:17, Salme 37:7, Salme 62:6, og Klag 3:26. For som Herren segjer det: «Alt hev si stund, og kvart tiltak under himmelen hev si tid: Å Fødast hev si tid, og å døy hev si tid; å planta hev si tid, og å riva upp det som er planta hev si tid; å drepa hev si tid, og å lækja hev si tid; å riva ned hev si tid, og å byggja upp hev si tid; å gråta hev si tid, og å læ hev si tid; å syrgja hev si tid, og å dansa hev si tid; å kasta stein hev si tid, og å sanka stein hev si tid; fangtak hev si tid, og å halda seg frå fangtak hev si tid; å leita hev si tid, og missa hev si tid; å gøyma hev si tid, og å kasta burt hev si tid; å riva sund hev si tid, og å sauma i hop hev si tid; å tegja hev si tid, og å tala hev si tid; å elska hev si tid, og å hata hev si tid; ufred hev si tid, og fred hev si tid.» Misstyd meg ikkì, eg vil helst ikkì hava SV i regjeringsposisjon i det heile. Dei er for brune til det (raudt og grønt blanda vert brunt, ja!) – men er viljug til å venta til Guds time er inne. Men eg undrast om Ballo er det? Og du? Er du?

Sundag eller Shabbat?

2007-09-10T09:58:00.000+02:00

Under ein tale i Stefansdomen i Wien sundag 9. september, skal pave Josef Ratzinger ha sagt at han ynskjer sundagen attende – sitatet som BBC News hermer er ”gi sôli sin sundag, og sundagen si sôl”. Dermed styrker paven nok ein gong den katolske vranglæra um at kyrka hev løyve til å forandra på Guds forordningar.

Gud har nemleg aldri forandra på kva dag som er kviledag. Den var laurdag frå byrjingi, og kem til å vera laurdag – i alle høve så lenge verdi står, um ikkì til æveleg tid.

No er det eingong sovore at mennesket – som er eit åndeleg vesen – tarv ein kviledag av sju – sjølv kommunistiske eksperiment som freista med tidagars-vìke måtte gì seg på at det ikkì let seg gera å brigda på det umrådet.

No skal eg for all del ikkì neitta katolikkar å gå til messe – korkì på sundagar eller andre dagar – men dei fær halda det innen eigne rekkjor, meiner eg. Den som trur på Bibelen, må stydja seg på Herrens Ord – og der stend det at Herren ikkì hev endra seg – men at Han er den same i dag som han var det i går, og skal vera den same til æveleg tid.

At paven ynskjer å revitalisera – den katolske religiøse praksisen – er vel og bra – svo lenge han held seg til sine eigne. Me protestantar – og då meiner eg realprotestantar – klynger oss til Guds Ord.

Gud sette sjuandedagen til kviledag. Det var laurdag. Jesus stod upp att frå gravi på laurdags ettermiddagen, slìk det stend i Skriftene – fyrr Havdalah–feiringi, eftir å lege 72 timar i gravi – slìk Skriftene segjer det skulde henda.

Elles takk, Ratzinger. Jesus sagde ein gong: …svo at um mogeleg endå dei utvalde (Israel) skulde verta forførde… stendig fleire av oss som stend med Israel – hev uppdaga dette – at Gud ikkì hev endra seg på noko punkt, heller ikkì når det geld shabbaten.

Mennesker spår… Gud rår

2007-09-04T11:14:00.001+02:00

…heiter det seg i eit gamallt munnhell. Difor er det forvitneleg å lesa i avisa Dagen at familie- og likestillingsminister Karita Bekkemellem ”regner med fortsatt mye debatt om homoekteskap, men spår at den Den norske kirke til slutt «vil ende der hun er allerede».” Jaha, så Karita er begynt å spå… Det segjer meg tvo ting. For det første at ho er eit menneske. For det andre at Gud framleides rår – sossom Han segjer det i Matteus 28:18-20 -: «Eg hev fenge all magt i himmelen og på jordi. Gakk då ut, og gjer alle folki til læresveinar, med di de døyper deim til namnet åt Faderen og Sonen og den Heilage Ande, og lærer deim å halda alt det som eg hev bode dykk. Og sjå, eg er med dykk alle dagar so lenge verdi stend!» Kva tyder så det for oss? Jau, at det hev lite og inkì å segja: 1. Kva Karita Bekkemellem meiner. 2. Kva Den norske kyrkja si politiske meining tyder For di: 1. Karita Bekkemellem er og blir eit menneske. Hennar makt er avgrensad – og utan serleg vìkt. 2. Den norske kyrkja er ikkì ”den norske kyrka” per se, for ”kyrka ho er eit gamallt hus, stend um spiri mûn falla”. Me fær segja som ein vis mann sagde, ikkì longo: Ikkì gå i kyrka – vér kyrka!

Kva skal eg (du?) røysta?

2007-08-14T12:16:00.000+02:00

Er du usikker vil eg tilrå den svokalla ”valgomaten” , som i det minste kann gìva deg ein peikepinn for kva du skal røysta.

For meg er det sjølvsagt ikkì noko vandemål. Eg er liberalist, på min hals, og då hev eg berre tvo alternativ: Fremskrittspartiet eller Kristent Samlingsparti.

Svo må ein sjølvsagt vurdera kva parti ein trur vil ha størst nedslagskraft – det er jo heller ikkì sikkert at partiet du likar best stiller liste i din kommune. Valgomaten plasserte meg sovore: Fremskrittspartiet Fremskrittspartiet er et liberalistisk parti. Partiets hovedmål er sterk nedsettelse av skatter, avgifter og offentlige inngrep. Slik ble din profil Fremskrittspartiet: 52 % Kristelig Folkeparti: 41 % Høyre: 37 % Senterpartiet: 27 % Venstre: 23 % Arbeiderpartiet: 17 % Rød Valgallianse: 15 % Sosialistisk Venstreparti: 6 %

Fortel meg gjerna kvar du hamna...

"Dyrets" merke?

2007-08-10T12:16:00.000+02:00

"Pus må vise ID" skriv avisa Vårt Land den 8. august. Styresmaktene meiner det for mange villkattar her til lands - og at dei må merkast...

Det er forvitneleg. Visseleg ser eg ikkì burt frå at det er for mange villdyr her til lands, serskilt for mange villkattar, og jamvel ville hundar (sjølv um Russland nok slær oss grundig ned i støvlane der!). Like fullt er det spursmål her som media burde stilt, og som dei ikkì stiller. Kvifor det? Og kva spursmål? Dyresaker sel godt. Hev du ein sak om dyr som lid'r fær du alltid seld saken til media - gode pengar det er ogso å heimta. For frilansjournalisten som finn saken fyrst. Og for all del. Det er ikkì rett å plaga dyr. Det må eitkvart tenkande menneske taka fråstand frå. Å skaffa seg kæledyr og svo kvitta seg med dei, når det ikkì høver lenger - det er andsvarsløyse. Det sømer seg ikkì. Men når 250 000 hundar og kattar i Noreg alt er merkte med ei mikrobrikke som ger at eigaren kan identifiserast um hunden skulde fara vilt - kva peikar det på anna enn realitetarne frå George Orwells eminente bok "1984"? Kor langt er overvakingi komen? I Noreg? Kva vert det neste? Er det konturane av dyrets merke me ser i denne dyremerkingi?

EIn avmytologisert Heilag-Olav?

2007-08-07T12:34:00.000+02:00

Biskop Emeritus, Gunnar Stålsett, er ovnøgd med årets utgåve av Olavsspelet på Stiklestad, og meiner at det er bra at personen Olav Haraldsson (oks. Olav Digre) vert avmytologisert. Det er eg hjartans samd med Gunnar Stålsett i. Problemet er at dersom Stålsett og hans likesinna fær det som dei vil, vil helst Olav Haraldsson verta meir mytologisk enn sunt er. For dei trur jo visseleg at Olav Haraldsson var katolsk kristen - noko som ikkì berre er i strid med Snorri Sturlussons kongssogor - men ogso sanningi. Det var nemleg ikkì den katolske kyrka som kristna Norìg, men den keltiske kyrka. Det same geld soga um tvangskristningi. Det er mykì som lyt ryddast upp i her. Det tyder ikkì at Olav ikkì var eit barn av si tid, men at sanningi vert forvridd, og at alt er léd i ein plan. Men Stålsett hev rett i at ein vågar å stilla spursmål. Det er einaste måten å få sanningi fram på, serleg den delen av sanningi som i århundrar hev vore undertrykt av Vatikanets kadrar. Samstundes segjer kyrke- og kulturminister Trond Giske at "Vi trenger kunstnere som provoserer og går nye veier". Men spursmålet Giske ogso burde ta til seg, er dette? Kvifor geld det berre kunstnarar og meiningsytrarar på venstresida - og som har eit antikristeleg syn? Kvifor er det ikkì akseptabelt at kristne kan provosera, som til dømes Børre Knudsen, Ludvig Nessa, Per Kørner, Finn Jarle Sæle, Jan Hanvold, Norvald Yri, etc. etc.?

Kann ein røysta KrF med godt, kriste samvit

2007-07-17T16:52:00.000+02:00

Kann ein eigenleg med godt samvit halda fram med å røysta Kristeleg Folkeparti lenger – under den fyresetnaden at ein er ein atterfødd kristen? Eg trur at den tidi er forbi. Kristeleg Folkeparti har rett nok aldri vore mitt parti, men det er ei heilt onnor sak. Det hev seg nemleg sovore at etter at Kjell Magne Bondevik kom inn i partiet for mest 40 år sidan, hev partiet litt etter litt vorte både a) utvatna på teologisk grund, og b) verdsleggjord i alt som hev med politikk å gera. Men kva er det apostelen Paulus (Sha’ul) segjer um dette? Jau, i Romarbrevet 12:1-2 segjer han: ”So legg eg dykk då på hjarta, brør, ved Guds miskunn, at de må bjoda fram likamarne dykkar til eit offer som er livande og heilagt og hugnadlegt for Gud - det er dykkar åndelege gudstenesta - og skikka dykk ikkje likt med denne verdi, men umlagast med uppatnying av hugen dykkar, so de kann prøva kva som er Guds vilje: det gode og hugnadlege og fullkomne.” Her er primærpunktet KrF hev svike kristenfolket på. For dei hev gìnge i tvospann med vantrui, og på det viset lete vore å bjoda fram eit lìvande, heilagt og hugnadleg offer for Gud, men i staden vald å fylga denne verdi sin politiske filosofi, um korleis ein ved sosialistiske maktmått skal innføra likskap millom folk. Det må naudsynleg nok slå feil ut. Det kann ikkì anna. For likskap kann ikkì genomførast i det fysiske, berre i det åndelege, som ogso reformistane sagde det, fyrr frankarsosialistane frå 1789 av byrja å forkvakla bodskapen ved å sekularisera han: ”Fridom i sôli, likskap for Gud, og brorskap millom menneska”. Der ligg løysingi, men det høver ikkì inn i Kjell Magne Bondevik og den kristensosialistiske eliten sitt verdsbilæt. Dei tenker einast makt, makt og makt – utan å ta Gud med i maktplanarne. Då må det gå gale. Difor hev ogso Gud lete Kjell Magne Bondevik fara vilt i den syndi han hev kjost seg. Forakt for Israel. Og då må det, til sjuande og sist, gå som det stend i 1Mos 12:3 -: ”Den som talar vel um [Israel] skal eg blessa, og den som talar nedsetjande um [Israel] skal eg forbanna”. Kristeleg Folkeparti kem truleg ikkì, med mindre dei gìng på kne i gråt og bøn – nokon gong meir å koma til makt att.

Um å vitna falskt um nesten...

2007-07-11T14:20:00.000+02:00

Eit nytt skriv frå den romersk–katolske kyrka vekker merkeleg nok protestar frå evangelikalt hald. Det er spennande. Ikkì minst sidan den romersk–katolske kyrka ikkì hev fengje nemneverdig kritikk frå dette haldet dei seinaste 50 åri.

Vatikanet hev nemleg nyss utstade ei ny lære som hevdar at den romersk–katolske kyrka spelar ei viktugare rolla enn andre kyrkesamfund. Det segjest ogso i same dokumentet at ”kyrka som vart grunnlagt av Jesus Kristus vert uppretthalden genom den katolske kyrka”. Bak desse utsegnene stend den svokalla ”kongregasjonen for truslæra i den katolske kyrka”, betre kend som ”det heilage kontor” – eller ”inkvisisjonen”.

Dette hev dei både rett i – og tek feil i. For den romersk–katolske kyrka som institusjon spelar ei sovidt sentral rolla – i det at dei er motbildet på den sanne, lìvande kristne kyrka – Jesu Kristi heilage lìkam, som ikkì er bygt upp av sôllause bygningar og sôleleg daude geistlege skrottar, og med ei læra som er basera på den eldgamle babylonske gudedyrkingi.

Kristi kyrka finst verkeleg konkret på jordi, ho er sett saman av alle lìvande, evangelisk–truande menneske som hev sett sin lit til Jesus, ikkì til tomme dogmer og ritual.

I same dokumentet segjer inkvisisjonen – og held dermed i hevd sin sanne sed – at protestantiske kyrkor ikkì ”hev halde den evkaristiske tilstadeveringi i hevd, ikkì nyter apostolsk suksesjon – og difor [eigenleg] ikkì kann kallast kyrke i ordets rette forstand.”

Snakk um å snu ting på hovudet.

Men dersom det er den romersk-katolske modellen som ligg til grunn for argumentet, så er det sjølvsagt rett.

Legg ein derimot Bibelen til grunn for definisjonen “kyrke”, ekklesia, utkalla forsamling av truande, svo er det den romersk-katolske modellen som er ute å køyra. Og då fell heile argumentasjonen deira.

Den protestantiske biskopen Wolfgang Huber i Berlin, let seg fornærma av utspelet. Eg berre lér. For Jesus har då vitterleg sagt at “hev dei forfylgd meg, skal dei òg forfylgja dykk”.

Biskop Friedrich Weber klagar Vatikanet for å “fjerna seg ytterlegare frå den ekumeniske røyndomen”. Godt er det. For då kann kann henda resten av den protestantiske kyrka – som hev leflad med den store skøka endeleg få augo upp for det faktum at tverrkyrkelegskap, kristne imillom, er gode greier, men ekumenisme – religionsblanding – er låke saker.

Er det tyske folk eit glupt folk?

2007-07-10T13:05:00.000+02:00

Underskrivne tykkjer at det er eit spursmål me godt kann svara ja på. I ei spyrjeundersøkjing nyss hev nemleg det tyske folk svara at dei trur meir på den tyske programverten Günther Jauch (millom anna programvert for ”Vil du bli millionær?” i Tyskland) enn dei trur på Josef Ratzinger.

Det tykkjest meg vera ei sunn avgjerd.

For kvifor skal me tru på ein svokalla kyrkeleidar som hevdar seg å vera overhovud yver heile den kristne kyrka, og ufeilbar i lærespursmål – når han forkynner i strid med Guds Ord?

Jesus hev sagt eintydig at me ikkì skal kalla noko menneske for ”far” (papa, pave). Difor, ikkì minst bør styra langt undan klørne åt leidaren for denne styggedomen som den romersk–katolske kyrka er.

Men meir enn det. Både førre pontifexen (”paven” kallar seg sjôlv for ”Pontifex Maximus” som upphaveleg var titelen for Jupiterdyrkarane i det gamle Rom) og denne manar til tru og tilbeding av Maria møy (som romarkyrka hev forvrengt til å verta himmeldronningi, guddomen frå Babylon).

Som ikkì det voro nok var Ratzinger medversmann i Hitlerjugend under krigen – og det å sanna at det er sant – er ikkì det same som å be um orsaking for det synet ein då stod for. Serleg ikkì når ein freistar orsaka det burt med at han var ung og vankunnig.

Difor bør me slå fast at det tyske folket – i denne saki – er all ære verd. Dei hev gått fyre oss med eit godt fyredøme – og vist verdi kven dei ikkì hev lit til.

Me burde fylga i deira fotefar.

Er samandingsteoriane i ferd med å verta provd?

2007-07-02T16:00:00.000+02:00

Den 22. november 1963 er ein merkedag i verdshistoria. President John Fitzgerald Kennedy vart skoten og myrda då han køyrde i open kortesje over Dealey Plaza i sentrum av Dallas.

Samandingsteoriane hev vore mange – og fargerike. Men det dei fleste er samde um er at det er utenkeleg at det var den, av Warren-kommisjonen, påklaga Lee Harvey Oswald, som var den skuldige.

Det hev vore framsett teoriar om skôtt over den grøne kollen like ved – i motsetnad til frå Skuleboklageret, slik Warren-kommisjonen slutta seg til.

No har eit team av italienske ekspertar utført nye testar på rifletypen Mannlicher-Carcano som påståeleg vart nytta, av Oswald, for å genomføra dråpet på presidenten.

Ifylgje fundi som i si tid vart presenterte av Warren-kommisjonen vart det hevda at Lee Harvey Oswald skaut trì skôtt med rifla på sju sekundar.

Problemet var at Oswald var ein lôk skyttar – og sjølv militæret sine kyndige skyttarar den gongen havde vandskar med å skyta trì skott svo snøgt. Kor mykì meir vandt vilde det ikkì då hava vore for ein treven skyttar?

No hev altså italienske militære ekspertar slege fast at det kan ha vore mogleg å genomføra skytingi slik på den fatale dagen i Dallas i 1963. Nye testar viser at rifletypen Mannlicher-Carcano krev 19 sekundar for å avfyra de tre skôta.

Ei onnor sak er spursmålet um trollkula. Det er kula som ifylgje Warren-kommisjonen gjekk gjenom Kennedy, og deretter gjenom Texasguvernøren John Connelly og inn att i låret hans – utan å ta skade av det.

I testane som er genomførde vart ei lik kule avfyrd med same våpen mot eit stort køtstykke. Kula, som gìkk genom køtstykket ein gong, vart deformert. Grundigare undersøkingar vart òg tidlegare i år genomførde i USA – og kom ut med nokorlunde same konklusjon: Det er utenkeleg at Oswald var åleine.

For svo å herma Jim Garrison, som i si tid tok upp saki i det amerikanske rettsapparatet. ”Dersom det finst meir enn ein skyttar, så må det ogso vera udiskutabelt at det er snakk om ei planlagd hending – og dermed med andre ord ei samanding.”

Står me no nær den dagen då me skal få vita kven som dråp Kennedy, kven som gav ordren, kven som ordna med midlane, og korleides det heile vart gjort? Lat oss vona det. For skuld ”demokratiet”.

Når leidarar lyg…

2007-06-04T13:27:00.000+02:00

Eg hev skrive det fyrr, og eg skriv det atter. Det er på tide at lygnarorganisasjonen framfyre nokon – vert delt upp i enkelte delar og lagt ned. Ein gong for alle. Ja, eg meiner FN.

Seinaste utspelet er å finna i ein rapport um issmelting: ”Global Outlook Report on Snow and Ice”, som vart presentert i Tromsø i dag. Eitt av dei meir ”sjokkerande” funni som vart presentert er at alt som ligg lægre enn 64 meter yver havet kann verta slukt av bylgjorne…

Det undrar meg kvifor ingen stiller spursmål ved lygni. For lygn er det. Men leidaren for FN sitt miljøprogram, Achim Steiner, hevdar like fullt at det er sant.

Det er komplisert å gå inn på dette utan å forklara detaljar, men det let seg vandt gera. Rapporten frå FN fortel at 150 Km³ is smeltar kvart år, og ev dette held fram kem havnivået i heile verdi til å stiga med 63,9 meter (respektive 56,6 meter ev Antarktis smeltar og 7,3 meter til ev isen på Grønland smeltar).

Dette kem då, eftir FN sitt syn å råka serskilt lægtliggande land som Bangladesh, Holland, ulike atollstatar i det indiske hav – og Stillehavet. Norìg kem ogso til å verta hardt råka, - alle hamnebyarne i Norìg kem til å gå flyten…

Når det er sagt, må me trekkja fram at det er noko dei visseleg gløymer. Det er at t.d. innlandsisen på Grønland – var mykì, mykì, mykì mindre i Vikingtidi enn han er i dag. Det hev me historiske kìldor på, som fortel at Grønland var ovleg fruktbart og at det vart dyrka i langt større umfang enn det er mogleg her og no.

Me veit ogso at det fyre den ”vetle istidi” cirka 1500-1750, var ein langt varmare periode – kann henda sidan longe fyre vikingtidi. Me hev leivingar i form av kart som viser eit isfritt Antarktis – utan at dei resterande kontinenta dermed for skuld store delar låg under vatn…

Eit eller hint er med andre ord feil her.

Det hjàlper ikkì um snødekket er 7-10 prosent mindre under dei siste 30-40 åri. Det hjàlper ikkì um snøggleiken i reduksjonen av isen på Grønland er dublad under dei siste tvo-trì åri.

Totalt finst det 1 358 827 280 (1,35882728 × 10⁹) Km³ vatn på jordi. Du kan tenka deg at 12927 Km³ til eikvar tid finst i form av damp i atmosfæren. Dersom alt fall som regn på ein gong, vilde det ha falle 25 mm nedbør.

USA (undanteke Alaska og Hawai’i) får totalt kring 16,68 Km³ nedbør per døgr.

For kvar dag som går fordampar i underkant av 1200 Km³ til atmosfæren.

Godt og vel 250 000 Km³ av vatnet finst i form av ferskvatn i innsjøar, vatn og elvar, men kring 29 200 000 Km³ er å finna i isbrear, Antarktis hovudsakleg ved polarne og på Grønland. Det tyder at kring 2 % av alt vatn som finst er i isform, noko som tilsegjer at det er eit fantastisk tal FN hev kome upp med, når dei hevdar at vatnet kann koma til å stiga med 64 meter… faktisk svo fantastisk at det er uråd.

Ein annan ting FN ikkì hev teke med – er sjølvsagt det Bibelen segjer um dette, men det er kann henda ikkì svo løgje, sidan dei ikkì trur på han – og avdi han stend diametralt mot deim – og det dei trur på, er å finna i Upphavsboki 8:21-22:

Og JHVH kjende den gode gimen, og JHVH sagde i sitt hjarta: «Eg vil aldri meir forbanna jordi for menneskja skuld; for mannehjarta emnar berre på vondt, alt ifrå ungdomen. Og eg vil aldri meir drepa alt liv, so som eg no gjorde. Heretter skal sånad og skurd, og kulde og hite, og sumar og vinter, og dag og natt aldri taka ende, so lenge som jordi stend.»

Ære være Gud, som var, er, og vera skal frå æva til æva.

Mysterium? Kva for eit mysterium???

2007-06-01T13:09:00.000+02:00

21. mai er blomehandlar Gunnar Rosenlund atter ute med teoriane sine um liksveipet i Torino. Denne gongen slær han fast at det no er prova at det er Jesus som hev lêge i det namngjetne kledet og at det er avbilætet av honom ein ser like eftir krossfestingi i Jerusalem i år 29.

Det er mest litt motig gjort, tykkìr eg, teke til umsyn ei heil rad informasjon um liksveipet, som tilsegjer noko heilt anna.

For å prova dette viser han til ein amerikansk forskar (pensjonert) ved Los Alamos National Laboratory, i New Mexico), men han utelet det faktum at Rogers ikkì hev datert liksveipet til cirka år 30 +/- 50 år, men til eitt eller anna tidspunkt millom 1000 FK og 1700 EK. Det er temmeleg stor tidsperiode det.

Men lat oss no sjå på saki, felt for felt. Fyrst frå ein anatomisk ståstad. Avprentet av personen på liksveipet er anatomisk skeivt. Med det meinest ikkì at han hev lêge skeivt på kledet, men at lìkamslengden er ulik på dei tvo sidone av kledet, respektive 203 cm (6 fot 8 tommar) på den eine, og 208 cm (6 fot 10 tommar) på hi. Snitthøgda på menn i Judea på Jesu tid var elles 155-168 cm, noko som vilde ha gjort ”Jesus” usannsynleg mykì høgare enn normen.

Vidare er heller ikkì hovudet proporsjonalt set på storleik med resten av lìkamen og er i tilhøve til resten av lìkamen skeivt ”montert”. Som um ikkì det var nok er andlitet mykì smalare enn anatomien tilsegjer, og det er eit problem med øyro, medan hovudet bakfrå er mykì breidare enn andlitet skulde tilsegja. Ser me på armar og hender er høgre armen og handa for lang, og avtrykket av fingrarne på kledet er faktisk ”dobbeleksponerte”.

Håret til personen, som normalt for ein liggande person vilde falle ned og danna ein ”rosett”/”glorie”-liknande form rundt hovudet, heng loddbeint ned som på ein ståande person. Rosenlund hoppar galant bukk over (men det er han ikkì åleine um) det faktum at Jesus historisk set ikkì kann hava havt langt hår. I og med at han var vår øvsteprest (Heb 2:17, 3:1, 4:14-15), av den grund at Jesus måtte halda heile làgi for at soningsdauden skulde vera gyldig. I 3Mos 21:10 stend det at ein øvsteprest korkì kunde gå med håret hengande fritt, eller glattraka seg på hovudet. Biletet av Jesus med langt hår kem frå ei mistolking/samanblanding av ordi ”natzer” (nasirear) og ”notzri” (nasarear).

Ser med på spursmålet frå ein kulturell vinkel, legg Rosenlund vìkt på at skapnaden på liksveipet hev ’leptonmyntar’ på augo. Det er forvitneleg i seg sjôlv, av di dette er ein hedensk græsk sed – der pengarne på augo, (og ein på tunga) var for skuld reisepengar til Kharon – ferjemannen, som ferja dei avlidne yver den græsk mytologiske dødsåi, Styx.

Det vilde, ikkì minst av at det var ein heidn sed, vera utenkjeleg at dette vart praktisert i ei jødisk gravferd. Eller som ein jødisk kommentator – segjer det: Det vilde vera forbode.

Tek me det historiske perspektivet til oss, veit me at dette spesifikke likklædet heller ikkì er umtala i noko kriste skrift. Det dauk i staden brått upp på langfredag i 1494, eftir at kongehuset i Savoie tvo år tidlegare havde vore i strid med paven um eit tydeleg forfalska likklede, som pilgrimar gav pengar for å sjå. På denne tida fanst det forøvrig 40 sovorne liksveip kring i Europa – som alle vart hevda vera det rette.

Enn meir er det på grensa til det usaklege å hevda at apostlarne vilde teke vare på Jesu liksveip. I pakt med 4Mos 19:11-14 vilde dei då ha vore rekna for ureine til æveleg tid. Ein må her skyna at sjôlv um seremoniallàgi vart uppheva ved Jesu uppstode, svo sat erveminnet og sedane godt fast i folk flest – ikkì minst hjå dei religiøse leidarane.

Rosenlund, som hev halde på denne hobbyforskingi si i snart ein mannsalder (um ikkì meir!?) hev tallause gonger freista overtyda folk um dette liksveipet. Han var trì gonger intervjuad i ”Dagen” på 90-talet, sjôlv um alle ”prova” han kem med – er uetterrettelege – og faktisk fører folk vill, heller enn nærare Jesus.

Ikkì eingong romarkyrka sine spesialistar trur på ektleiken av dette sveipet.

For Rosenlund sin del derimot tykkjest ”forskingi” ha vorte meir religion enn forsking (utan at han dermed er einsam um det). Det han held på med handlar ikkì eingong um tru, men understyd av eit relikvium som til sjuande og sist fører folk vill frå ei lìvande tru, noko ogso prof. dr. Carl Fr. Wisløff sa klart frå um.

Ein ting skal fulla medgìvast. Det er at C14-datering ikkì er udiskutabel. C14-dateringar avvik oftare enn provar sanningi. Korsom er, er det heller eit teikn på Tomas-veikskap at ein treng eit tystykke for å tru på Jesu daud og uppstoda.

Til sist trekk Rosenlund fram eit anna deggeemne. Han byrjar tala um ein supernova yver Kina og Judea som han meiner er Betlehemsstjerna. Men kva segjer Guds Ord um Betlehemsstjerna? Jau, at ho ”gìkk fyre [vismennerne]” fyrr ho til sist ”stogga yver huset der barnet var”.

Betlehemsstjerna var altso ein sereigen himmellìkam set på himmelen av Gud, for å leida vismennerne fram til eit konkret hus, og som dinæst kvarv. Difor kann det ikkì vera tale um ein supernova.

Påstanden um at Jesus dåe i år 29 held heller ikkì mål, då dette kolliderar med ei rad andre auglysingar i jødiske utanumbibelske skriftor, som tidfester Jesu daud til år 30, då Jesus dåe den 14. nisan (for å uppfylla skriftorne), og stod upp att den 17. nisan (fyrstegrødedagen, avdi han var fyrstegrøda av alle avlidne) i i pakt med skriftorne.

Det finst ogso andre upplysningar um ’liksveipet’ – som provar at det er eit menneskeskapt falsum - men dei lyt eg koma attende til i ein seinare artikkel.

Staten – eit fordyrande millomlìd

2007-05-31T08:37:00.000+02:00

Ev du skulde vera lysten på å setja litt pengar til sides, kenner du visseleg til ordi ”fordyrande millomlìd”. Eit enkelt søk på dette på nettet (google.com) gìv 28 200 treff. Me er vane um å snakka um fjerning av fordyrande millomlìd, for um vågnadleg å gera det me skal kaupa billegare. Ein engrosforhandlar er eit sovore millomlìd, og jamvel kasseraren i banken (i det minste um me skal tru banken sjôlv, som helst vil ha oss alle yver på elektroniske pengar, og det svo snøgt som råd er).

Jamvel sit me som fuglar på ei straumsnor og stirer oss blinde på at staten er og vert eit fordyrande millomlìd i stendig aukande grad. Og skulde nokon protestera – svo er det sjeldsynt at nokon lyfter på bryni og gid bry seg.

Kvifor er det sovore blitt?

Kvifor denne laissez-faire haldningi til eitt av dei viktugaste spursmåli – i vår tid? Er det nokon som er viljuge til å diskutera dette?

Kvifor ikkì?

Denne skribenten meiner det er på høg tid å ta i tu med vandskane – og byrja å ta andsvar. Det handlar ikkì um egoisme – dette – det handlar um nestekærleik – ein nestekærleik, som i pakt med Herrens ord botnar i sjølvisleik.

Høh? Sjølviskleik? Er ikkì dét det same som egoisme då?

Nei, ikkì heilt.

Hugs at når Herren Jesus segjer: ”Du skal elska Herren din Gud, av heile ditt hjarta, all di sôl, og all di makt – og din neste som deg sjølv”.

Det tingar at ein, for å elska sin neste, må elska seg sjôlv fyrst. Den som ikkì elskar seg sjôlv, kann nemleg heller ikkì elska sin neste – avdi han, ev han ikkì elskar seg sjôlv, hatar seg sjôlv, eller fornækjer seg sjôlv – og difor naudsynleg anten hatar eller fornækjer sin neste.

Den som fornækjer sin neste, neittar at ogso nesten hev rettar til sumt og turv eit og anna. Det er like ille som å neitta Gud, segjer Jesus.

Og skulde du tru at dette er i strid med Paulus, tek du såre feil. Han snakkar ikkì um å hata seg sjôlv, men å hata den vonde lysta i oss.

Kva hev svo dette med staten sine yvergrìp å gera? Rett enkelt at kvart menneske, kvar enkeltperson, hev sine rettar; slìk det til dømes er ført i pennen i den amerikanske sjølvstendeerklæringi:

”Me held desse sanningar som sjôlvinnlysande, at alle menneske er skapt likeverdige, og at dei frå skaparen si side er gìve visse urokkelege rettar, og at i millom disse er retten til liv, fridom og retten til å søka si eiga lukke. For å tryggja desse rettane er det sett fram stjorn millom menneska, som heimtar makti si frå deim dei stjornar, og at når ei stjornform blir øydande i samband med desse rettane, stend det i folket sin rett å brigda eller taka fråstand frå henner, og innsetja nye stjornarar, som legg grundvolden sin på sovorne prinsipp og organiserar makti si på eit sovore vis, som for deim skal synast mest sakssvarande for å tryggja deim og deira lukka.”

Når staten vert eit fordyrande millomlìd, er staten kome svo langt at han alt er stend i brôt med desse prinsippa.

Difor kann me spyrja, og vita at Gud er med oss: Er det på tide med ein revolusjon?

Kor i kyrkelandskapet?

2007-05-25T08:52:00.000+02:00

Eg hev teke ein test – som skal fortelja meg kvar i kyrkelandskapet eg stend. Eg opplever resultatet som råkande rett. Kann vera denne testen ogso er noko for deg?

http://quizfarm.com/test.php?q_id=43870

Eg er i alle høve, segjer testen:

Evangelikal Heilagskap/Wesleysk 96%

Fundamentalist 75%

Karismatisk/Pinseven 75%

Reformert Evangelikal 54%

Ny-ortodoks 36%

Klassisk Liberal 32%

Emergent/Postmoderne 32%

Moderne Liberal 18%

Romersk-katolsk 7%

Du er evangelikal i wesleysk sedvane. Du trur at Guds nåde set deg i stand til å kjosa og tru honom, sjølv um du ikkì er i stand til å tru, djupast sett. Heilagåndis gave forvissar deg um frelsa, og set deg ogso i stand til å leva eit liv i lydnad – slik Gud hev kalla oss til. Du er sterkt influert av metodismen.

Den siste setningi kan dryftast. Eg kjenner lite til metodistisk læra gjenom anna enn konfesjonskunna på Bibelskulen. Det voro rettare å segja at eg er protestant, per se. I den skyningi at protestanten er pro testante (for frie vitnemål!), ikkì protesterande.

Ha ein god Shabbat, alle saman!

Idag, 1.juni, gìkk eg genom testen ein gong til, og tok meg betre tid, og var nøgare. Her er dei nye resultata:

Fundamentalist 89% Evangelical Holiness/Wesleyan 86% Reformed Evangelical 71% Charismatic/Pentecostal 68% Neo orthodox 68% Classical Liberal 61% Emergent/Postmodern 57% Modern Liberal 7% Roman Catholic 7%

Du er fundamentalist. Du hev BIbelen som fundament for di tru og les han bokstavleg, og han formar ditt verdssyn. Ikkje-fundamentalistiske kristne har vatna ut evangeliet, meiner du, og akademiske studiar hindrar oss frå 'å ta Gud på ordet.' Vitskap er diametralt motsett av tru, og står bibelske sanningar i mot.

Nåja, det kan diskuterast... Vitskap er ikkje diametralt motsett av tru. Men vitskapsreligionen er ofte det. Det er denne religionen som står bibelske sanningar imot, ikkje vitskapen per se.

Statens làger versus Guds làger

2007-05-24T10:44:00.000+02:00

Eftir den norske grundlàgi er det den evangelisk-lutherske religion, som det kallest, som er statens religion. Det skulde ein ikkì tru, slìk staten undertrykkjer kristentruande i dette landet.

Millom anna neittar staten godta fleire av Guds làger – og trur at deira eigne làger kann setjast høgare enn Guds làger.

Lat oss byggja ei enkel tankerøyne:

Ingen vitskapsmann eller akademikar vilde drøyma um å akseptera det at menneskeskapte, politiske làger kann setjast inn i staden for naturlàgene. Medan menneskeskapte làger stend fast, stend naturlàgene fast – og kann ikkì brigdast. For å bruka eit luthersk umgrìp kann me kalla det ”regimentstanken”.

Dei mellommenneskelege làgene (dei juridiske, politiske) høyrer heime i eitt regimente, og naturlàgene i eit anna. På same måten er det med Guds rike. Me kann gerna kalla dette eit trìdje regimente (sjølv um Luther nok helst vilde stogga med tvo, og lete naturlàgene og Guds làger vera for eitt å rekna).

Når staten opphøgjer seg sjølv til Gud – då ger staten eit brotsverk. Eit stort brotsverk, og dei er ikkì i stand til å skyna kva veg dei hev rota seg ut på. På same måten som staten ikkì hev i si makt å brigda naturlàgene, hev dei det heller ikkì i si makt å brigda Guds làgar.

Difor voro det på sin plass for kristne å byrja å be – for staten, men ogso mot staten. Be um at me atter ein gong i denne tidi der ”vankunna ljoset gøymer” at Gud atter ”sender sitt ljos til Norìgs fjell”, slìk at me atter kann segja: ”svo ljos yver landet strøymer.”

Miljømyte #10: Berre eit fåtal er usamde

2007-05-22T09:32:00.000+02:00

Det finst berre nokre få villfarne forskarar som er usamde i eller motset seg at det er menneska som er skuld i global uppvarming. Det hevder i det minste miljønazistane.

Faktum er korso at meir enn 18 000 forskarar hev skrive under på det svokalla Oregonuppropet som motsegjer påstandarne – og hevdar at det ikkì er menneskeskapte utslepp som årsakar miljøendringarne.

Likeeins er det mange forskarar som trur og meiner at Kyoto-avtalen er burtkasta tid og pengar. Faktum at det er ein stor politikarstyrt svindel.

Dette fell saman med det synsaren Howard L. Mencken sagde: ”grunnleggjande målsetnad for praktisk politikk er å uppretthalda krisestemning i folket, slìk at dei tiggar um å verta stjornad inn i tryggleik, ved å presentera dei for all verdas nissar og troll – alle saman er fri hugaravl”.

Romarane kalte det med tvo namn: ”Divide et Impera” (Splittra og hersk!) og Panem et Circenses (Braud og Cirkus).

Miljømyte # 9: Me må gera noko no, før det vert for seint

2007-05-21T10:21:00.000+02:00

FN sitt klimapanel (IPCC) sender skræmepropaganda som vert distribuert av både politikarar, byråkratar og mindrevitande mediagjøkar. Dei insisterar på at eitkvart må gerast no. Faktum er korso noko meir samansatt.

Det finst forskarar som lagar utkast til rapportar for IPCC, men sanninga er at den endelege rapporten ikkì er forma av forskarane, men av byråkratar som er utpeikad av regeringar. Eit anna faktum er at mange av forskarane er sterkt usamde i dei endelege rapportarne som ”spindoktorane” hev laga ut frå deira rapportar og fund.

Det hev vore framsett teoriar um at temperaturen på jordi i snitt kem til å auka med seks grador i snitt i laupet av dei neste hundrad åri. Men John Christy, som arbeider for NASA hev påpeika at desse teoriane vart tilførde mot slutten av skrivingi, og ikkì av forskarane sjølve, men av di sume regeringar vilde hava det slìk.

Er det seriøs forsking at regeringar, politikarar og byråkratar styrer kva forskarane skal meina og tru?

Miljømyte 7&8: Flaum og Skattlegging

2007-05-15T14:11:00.000+02:00

Dei store mengdene med nedbør i seinare tider og flaumar her og der er årsaka av menneska og global uppvarming, er ei onnor myte frå Greenpeace, Bellona, Al Gore og dei adre miljønazistane. Faktum er fulla mykì meir styrd av solaktiviteten, og hev lite og inkjevetta å gera med utslepp av karbondioksid – og endå mindre med politikk å gera. Faktum er snøggare at me ser at når sola stig mot maksimumsaktivitet (gasseksplosjonar, solflekkar, osb) aukar ogso nedbøren. Det kann jamvel sjå ut som um dette går i bylgjedalar og –toppar, med kring 11 år millom. Den som lever og kann telja, fær sjå.

Dei same miljønazistane meiner at skattar på bensin og diesel og CO2 og parkeringsavgift for deim som køyrer på arbeid, kann rettferdiggerast. Men sidan utslepp av CO2, som me hev skrive tidlegare hev liti og inkjevetta påverknad miljø og klima som sovore, blir ikkì desse avgiftene meir enn nye skattar og nye byrder for folk flest. Den grøne merkelappen kann berre kallast ein ting: pisspreik.

Miljømyte 5&6: Karbondioksidnivået II

2007-05-14T15:23:00.000+02:00

”Endringane i karbondioksidnivået i atmosfæra er årsak til at temperaturen endrar seg på jordi.” Hevdar miljønazistane... Men faktum segjer oss noko heilt anna. Januarnummeret av bladet SCIENCE 2002, viste ved hjàlp av prøvar frå is (av det slaget som dei som trur på evolusjonsteorien styd seg på; altså er dette frå deira eigen krins) at kvar gong CO2-nivået hev endra seg – så er det etter at temperaturen hev endra seg.

Det tyder då at teorien om at mennesket er skuld i global uppvarming grunna forureining hev snudd saki på hovudet. Det viser atter at å kutta ned på CO2-utsleppa er fånyttes!

Heller burde ein set på korleides vassdamp og metan verkar på miljøet. Båe er drivhusgassar – fårlegare sosso enn CO2, og dei vert i stor grad ignorert.

Vidare hevdar dei same miljønazistane at ”reduksjon i bilbruk vil senka CO2-utsleppa og redda planeten.” Faktum er fulla heilt onnorleides. Faktum er at om me med augneblinksverknad innførte forbod mot å køyra bilar, så vilde ikkje CO2-nivået i atmosfæren endra seg i det heile. Dessutan er problemet snudd på hovudet, som du kann lesa over. Det er endringar i soli sin aktivitet som årsakar dei auka temperaturane på jordi, noko som fører til auka fordamping og frigjering av CO2 få verdshavet ...

Miljømyte 3&4: Karbondioksidnivået I

2007-05-11T08:59:00.000+02:00

Eftir dei argaste av miljønazistane er karbondioksidnivået i atmosfæren i vår tid ”høgare enn nokon gong tidlegare”. Med det meinest at talet er 350 ppm (parts per million). Men faktum er at det finst målingar som dei same hev gjort som viser at karbondioksidnivået i tider då det korkì var bilar, fabrikkar eller kraftstasjonar som nytta seg av forureinande drivstoff som kôl, til dømes – ikkì fanst.

Det tyder på at karbondioksidnivået i atmosfæren ikkì treng hjàlp frå menneska for å stiga.

”Manneætti pumpar ut karbondioksid med fjetrande snøggleik”, er eit anna av argumenta til miljønazistane. Faktum er at 96,5 prosent av all karbodioksid som vert utløyst kem frå naturlege kìldor, og at manneætti som sovori einast er skuld i 3,5 prosent av utsleppa.

Av desse 3,5 prosenta kem 0,6 prosent frå drivstoff til bilar og båtar, og i overkant av 1 prosent frå fossilt brennstoff som vert brukt til oppvarming.

Jamvel hevdar miljønazistane seg retten til å skattleggja drivstoff på med 300 prosent, medan fyringsolje berre vert skattlagd med cirka fem prosent. Og det endå den stend for mest det duble av utsleppet av karbondioksid.

Eit eller anna er riv ruskande gale.

Miljømyte 2: Temperaturauken

2007-05-09T07:49:00.000+02:00

Sjølv den minste auke i grader er øydande, vert det hevda.

Fylgjene er at polisen kem til å smelta, og menneske kem til å døy. Men er dette faktum? Dei siste årtiene hev tusundtals menneske unngått dauden ved å frysa i hel grunna det fråverande kalde veret. Berre i Britannia er kulderelaterte daudfall gått ned med 20 000, seinare åri. Tek me med resten av Europa vert tali mykì høgare.

Det vert heller ikkì teke umsyn til at medan polisen minkar sume stader, aukar han adre stader. Vidare er det ikkì teke notis av det faktum at det finst eldgamle kart (2300+ år) som viser eitt (på det næraste) isfritt Antarktis – og at den isdekka luten av Grønland var mykì lågare enn han er idag - under vikingtidi (1100 år sidan).

Ev du vil, kann du gera ei røyne um dette heime. Fyll ei stor balje med vatn og isbitar. Merk kor høgt vatnet stend. Vent til isen hev smelta og merk på ny kor vatnet stend. Hev det gìnge upp, ned, eller stend det på same stad?

Tak ogso med dette i reknestykket. Forskarar hevdar å ha 650-800 000 år gamle isprøvar frå Antarktis – men ev Antarktis (på det næraste, og kann henda heilt) var isfri for 2300 år sidan – korleides er det råd å forsvara det?

Vert ikkì ogso det berre ei myte?

Miljømytene: Myte #1: Jordi upplever for tidi global uppvarming

2007-05-08T15:56:00.000+02:00

I dei næraste dagane skal me lata katolisismen kvila litt – og sjå litt nærare på ei onnor lygn, nemleg miljømytene som media og vìnstreradikalarane propagerar på det sterkaste. Fyrste myte er at jordi for tidi upplever ei global uppvarming.

Faktum er at nøyaktige og representative temperaturmålingar frå til dømes satelittar og ogso værballongar viser at det er det motsette som eig rom. Under dei tvo-trì siste åri hev jordi faktisk vorte kaldare.

Sagt med reine tal hev jordi mista 15 prosent av den påståtte varmen som eit fåtall vìtskapsmenner og forskarar hevdar hev auka på hundrade år.

Visste du forrestan at den varmen dei snakkar um er ei grad Fahrenheit (1,8 grader Celsius).

Ei av årsakene til dette er systematisk feiltolking av data frå stasjonar på jordyta – som vert uppblåste grunna noko som kallest ”urban heat island effect”, det tyder at lokal varme, grunnad dei mange byane som ligg spreidd kringum, gìv ”falske tal” som forskarane naudsynt må lesa feil.

Når svo desse feile tali vert lesne inn i dataprogram som baserar seg på ein låk filosofi, fær me det som alltid hev vorte sagt um datamaskinar: drit inn – drit ut! (Garbage in – Garbage Out). Når desse feili vert vidareført til mennesketankar som baserar seg på vaklande filosofi –må det sjølvsagt gå gale

Dette bør du kritisera, Lønning!

2007-05-07T10:51:00.000+02:00

Laurdag gìkk fru Ingjerd Kvarme ut og sagde at ho trudde at Per og Veronica Orderud var uskuldig dømt, i samband med at bispeparet arrangerte middagsbesøk for det dømde ekteparet. Det kritiserer i Stortingsrepresentant Inge Lønning frå Høgre svo det syng. Han er i grunnen flink til det, Lønning. Å kritisera altso.

Han er ovdugleg med ord og laga gode ordspel og spreida effektmakeri. Men det er ikkì alltid kritikken treff like godt. Dette er vel ein av gongene.

Eg trur heller ikkì at ekteparet Per og Veronica Orderud er skuldige i drapet. Mange med meg trur det same. Det er rett og slett for mange lause trådar i åklagaren sin vev.

Det er i og for seg ikkì noko nytt for det norske åklagarverket. Dei seinaste åri hev vist fleire saker der menneske hev vorte uskuldig dømde.

Det finst eit munnhell som segjer at det er ti gonger verre å døma ein uskuldig enn å lata ti skuldige gå fri. Det er ei sanning som kann ha noko fyre seg.

Avisa Aftenposten freista sundag å få ein kommentar frå biskop Ole Chr. Kvarme. Det greidde dei ikkì. Derimot fekk dei ein kommentar frå bispinne Laila Riksaasen Dahl, som sagde:

”Jeg skjønner at noen reagerer, men det gjør ikke jeg. Også Jesus ble kritisert for å spise med syndere. Og vi er alle syndere, sier biskop Laila Riksaasen Dahl.”

Det burde ikkì bispinna sagt. For dermed hev ho:

dømt ekteparet Orderud som skuldige (syndarar).
liknad bispeparet Kvarme med Jesus (guddommeleggjort deim).

Det burde teologiprofessoren og stortingsrepresentanten Lønning kritisert. Men det vågar han visseleg ikkì.

Ein korreksjon av eigne tankar

2007-05-04T09:23:00.000+02:00

Etter å ha snakka med ei rekke folk som eg nærer stor tillit til – og som kenner både det hebraiske og Bibelen i langt større grad enn eg – hev eg kome til at eg skal og må korrigera meg sjølv, på nokre ting når det gjeld trìeininga. For det første er det, ifylgje mine læremeistrar feil å snakka om ”lìkam, sôl og ånd”. Dette er ein græsk tanke som sneik seg inn i kyrka på eit tidleg tidspunkt. Heller er det slik det skal vera: Då Gud skapte mennesket av jordi (Upphavsboko 2:7), laga han ein lìkam, svo anda Gud livsens ande inn i mennesket si nôs, svo han fekk ånd og liv. Livsens ande er her Guds ande (sjå Joh 20:22). Vidare var det kombinasjonen av lìkam og ånd som smelta saman til ei sôl, eit lìvande vesen, og dermed kan me slå fast at mennesket ikkì er lìkam, sôl og ånd – slik hellenistisk filosofi segjer, men ein lìkam med ånd i, noko som ger honom til ei sôl. Det hebraiske her fortel oss at mennesket ”vart ein nefesh”, ei sôl, eit livende. Dermed vert det å verta skapt i Guds bilæt eintydande med at me hev evne til å tenka, resonnera, elska, skapa, osb. Når denne personen, mennesket, døyr, held korso sôli fram med å lìva. Det tyder dermed at mennesket ikkje er eitt, men tvo. Om Gud so er trì, segjer mine mentorar, kva tyder vel det? Det vil nok litt tid for meg å setja meg inn i denne tanken og skyna han, men eg skynar eg hev teke i miss på nokre sentrale punkt. Eg segjer meg lei for det, dersom eg skulle ha ført nokon på ville vegar.

Trìeininga - enno ein gong

2007-05-03T09:00:00.000+02:00

Det hev vore krangla litt fram og attende um spursmålet um Gud er trì personar eller ikkì. Årsaka er vitterleg at det stend i den athanasianske truvedkenningi at:

”…idet me korkì blandar saman personarne eller deler livendet. For ein person er Faderens, ein annan sonens, ein annan Den Heilage Åndis”

Vandemålet ligg altso i ordet ”person”. Då kann det vera nyttig å gå attende og sjå nærare på dei ordtilfanget – og etymologisk historie ordet person hev.

Eftir Oxford English Dictionary, som er den ultimative kìlda for det engelske språket, tyder ikkì person i dag det same som det tydde upphaveleg. Det kann visa oss vegen til løysingi på vandemålet:

” A role or character assumed in real life, or in a play, etc.; a part, function, or office; a persona; a semblance or guise”

Umsett til norsk vert dette:

”Ei rolle eller ein påtatt karakter […] ein funksjon, eit embet, […] ein måte å framstilla seg på”.

Dermed meiner eg å kunna slå fast at sidan ordet ”person” hev vorte brigda upp genom åri sidan denne truvedkenningi vart skrive, anten det no var på 300-; 400-; 500-; 600-; eller 700-talet (ingen tykkest vìta det heilt) og i dag tyder som ovannemnd at det medfører rett at den katolske skyningi av person – at guddommen er trìdelt i staden for trìein i absolutt høve er rett.

Difor burde det vera på sin plass å umskriva den norske teksten av den athanasianske truvedkenningi, svo at det i staden for person stend eit anna ord eining – til dømes ”embet” eller ”funksjon” – på same måte som eit menneskes ande er ”ein funksjon” i den menneskelege trìeininga (lìkam, sôl og ånd) og som når han blir ”fjernad” frå dei tvo adre medfører død. Det same geld når lìkamen døyr – det einaste som ikkì kann døy er sôli. Slìk er det ogso med Gud. Gud døyr aldri, men han tok på seg kjøt i skapnad av sonen – som var eins med han frå æva av – og dåe dauden.

Det stend då ogso eintydig at ”Jesus uppgav anden”, då han dåe.

På same måten segjer Jesus til disiplane: ”Eg og Faderen er ein” (eller ”eitt” som det feilaktig er umsett med i norske Biblar”.

Dette er ikkì på noko vis med på å gera Jesus eller Åndi mindreverdig – i tilhøve til Gud. Snarare tvert um. Det er det den romersk-katolske læra som ger, som freistar å skilja dei trì og gera dei til fristilde livende (den athanasianske truvedkenningi ordlegg seg diffust her – og det brukar den romersk-katolske kyrka til forsvar).

På same måte bør bruken av ordet ”katolsk tru” i teksta heller umsetjast med ”den trui som eingong vart yvergìve til dei heilage” – slìk Paulus sagde det, for å unngå høvet at nokon skal mistolka at kristne trur på same gud som den romersk-katolske kyrka ger det.

Bondevik ger det enno ein gong

2007-04-30T10:19:00.000+02:00

Kva då?

Svaret er at han nækjer Gud, til fyremun for eigi sak og ære. I og med at han no tek til orde – for um at Kristeleg Folkeparti bør fjerna vedkjenningsparagrafen – det vil segja at ein ikkì treng vera truande kristen – ja, endå til ikkì treng tru på Gud for å inneha leidande verv i partiet.

Kjell Magne Bondevik ynskjer jamvel å opna dørarne for muslimar inn i partiet – jamvel i leidande stillingar.

Dette til trass for at muslimarne trur på ei lære som på dei mest sentrale punkta er diametralt motsett av kristendommen – men ogso trur på ein annan gud. Den arabiske måneguden, allah.

Men kva tyder vel det når det er menneskeleg ære og eit stort namn for ettertidi som glimar i det fjerne?

Bibelen segjer eintydig:

”Kva gagnar det eit menneskje å vinna heile verdi, men tapa sjæli si?”

Difor er eg ikkì svo trygg på at Kjell Magne Bondevik sitt ettermæle blir svo mykì betre millom kristne enn ein annan nordmann med fyrebokstavarne VQ hev millom nordmenn elles. For dette er eit svik.

Kristne er no heilt blitt partilause i Norìg.

FrP nærmar seg meir og meir for kvar dag som går til å bli eit sosialdemokratisk parti, og samtlege adre parti ligg i posisjon vìnstre eller vìnstre-sentrum.

Kva skal dei som trur på Gud gera då? Å skipa eit nytt parti hev lite fyre seg.

Men for å venda attende til KrFs vedkenningsgrundlag:

Inne i kuppelen i den svokalla ”Klippedomen” i Jerusalem stend det skrive eintydig:

”allah hev ingìn son, seg ikkì at han hev ein son, tilbed einast allah!”

Men Bibelen segjer utvìtydig:

”Mine kjære! tru ikkje på kvar ei ånd, men prøv ånderne, um dei er av Gud! for det er mange falske profetar gjengne ut i verdi. På det kjenner de Guds Ande: kvar ei ånd som sannar at Jesus Kristus er komen i kjøt, er av Gud; og kvar ei ånd som ikkje sannar at Jesus Kristus er komen i kjøt, er ikkje av Gud; og dette er åndi til Antikrist, som de hev høyrt um at ho kjem, og ho er alt no i verdi.” (1Joh 4:1-3)

Og:

”For mange forførarar hev gjenge ut i verdi, som ikkje sannar at Jesus er Kristus komen i kjøt. Dette er forføraren og Antikrist. Vara dykk at de ikkje skal missa det de hev arbeidt dykk til, men må få full løn! Den som gjeng på avveg og ikkje held ved i Kristi læra, han hev ikkje Gud; den som held ved i læra, han hev både Faderen og Sonen. Dersom det kjem nokon til dykk og ikkje fører denne læra, so tak honom ikkje inn i huset, og bjod honom ikkje velkomen! For den som byd honom velkomen, vert medskuldig med honom i hans vonde verk.” (2Joh 1:7-11)

Klarare tale, Bondevik, skal du leita lenge eftir. Opnar du dørarne for muslimar i Kristeleg Folkeparti – vert du skuld i deira vonde verk!

Ære være Gud, Han som var, er og vera skal, frå æva til æva!

Amen!

Trìeininga - og dyrets merke

2007-04-28T12:38:00.000+02:00

Kva??? Korleides i all verdi kann du trekkja samanlikningar millom trìeininga og dyrets merke, Lars-Toralf???

Jau, no skal du høyra…

På same måte som det finst ei ekte trìeining; finst det sjølvsagt ei falsk trìeining ogso:

1. Draken (satan; merk med liten s, då dette er ein titel, ikkì eit namn!)

2. Antikrist (som ikkì berre tyder mot-Kristus, men ogso i-staden-for-Kristus og motsett-av-Kristus [spegelvend?])

3. Den falske profeten (paven?)

Som i dei aller fleste adre høve, er det sjølvsagt eit vilkår for at det skal finnast noko falskt – at det finst noko ekte det falske kann vera eit spegelvend bilæte på. Ev[1] det falske ikkì er ei herming, eit motbilæte – svo kann det, per definisjon ikkì vera falskt).

Til dømes: Ev Jesus sjølv var høgrehendt, vil det ikkì vera urimeleg å segja at antikrist kann vera venstrehendt – men tru ikkì dermed på at det er noko gale i å vera venstrehendt,[2] det kann like gerna vera motsett. Det skal eg koma attende til.

I går skreiv eg um det hebraiske teiknet Shin (Sh,ש) vitnar um trìeininga av di teiknet er eitt, men hev trì armar som strekker seg oppetter. Men det finst ein nærliggande parallell, og det er ei trìdobling av det hebraiske teiknet Vav (V,ו). Det skal ikkì stor kynd i pynteskrift for å gera tre V’ar (ווו) um til noko som liknar ein Shin (ש).[3]

Eg nemnde ogso i går korleides fylakteriet som ortodokse jødar brukar når dei ber (bønereimene) er smykka med bokstaven Shin (ש) som tyder Shaddai (den Allmektige). Jødarne ber denne på vìnstre hand/arm og panne, og dei brukar høgre handa til å strama henne med.

Hei, vent no litt. Er det ingen som hev set dette fyreåt? At dyrets merke – av apostelen Johannes er fyresagt å skulla vera spegelvend av kva bønereimene og fylakteriet er? At mange teologar søv – det er ikkì vandt å skyna – men det ser visseleg ut at mange av kristenfolket søv òg.[4]

Av dei ovannemnde grunnarne er det ov-vìktug at kristne styd seg ikkì berre på trìeininga – men ei bibelsk skyning og utlegging av trìeininga – ikkì ei romersk-katolsk utlegging, som eg ogso sagde i går. Ev ein nyttar seg av den romersk-katolske skyningi av trìeiningi, tek ein bilætleg tala ein stykk Shin (ש) og riv han i fillebitar og ger han til trí stykk Vav (ווו).

Det er fyrste trinn på vegen til fråfall.

Det kann derfor vera på sin plass å stella spursmål ved um den athanasianske truvedkenningi, slìk ho fyreligg idag, og som deler Gud inn i tre ’personar’ i staden for trì ’einingar’ (trì-eining) eigenleg er i pakt med Bibelen. Men det kann eg ikkì ta endeleg standpunkt til – fyrr eg hev funnì ut um den upphavelege teksten segjer ’personar’ eller ikkì.[5]

Ære være Gud, Han som er, var og vera skal, frå æva til æva.

Amen!

Bokstyd:

[1] Nynorsk variant av det engelske ”if”, same som ”dersom”, berre lettare.

[2] Det finst ei gamal ovtru, som den katolske kyrka hev vidareført – det er at det er syndig å skriva med venstrehand – av di djevelen gjorde dette (diverre vart dette som ovtru vidareførd inn i protestantismen genom folketrui, og vart aldri teke uppgjerd med fyrr i vår ættlìd. Det engelske ordet ’sinister’ [skummel, mystisk, ein som driv med okkulte gjerningar] kem frå det latinske ordet ’sinistrio’ som tyder ’vìnstre’ – med referanse til at ein for å skriva baklenges/spegelvend (som ein ofte gjorde (ger?) i okkulte sirklar for å dylja det som eigenleg stend skrive der skreiv lettare med vìnstrehandi. (Du kann lesa um mange namngjetne vìnstrehendte personar her)

[3] Her er det ov-vìktug å skyna at eg ikkì snakkar um W, men V. Internett (World Wide Web, WWW) hev inkjevetta som sovore med antikrist å gera – sjølv um det ikkì er urealistisk å tru at dei kem til å nyttegera seg av noko liknande. Det hev jo ogso i seinare tid vore dryft ei deling av internett i ein offentleg og ein privat sektor. Med offentleg meinest då ’løynleg’, ’duld for folk flest’ (umsett til latin vert det Occultus). Legg ogso merke til at det ligg ei dubbelbotn i mykì av det som stend skrive i Skrifta (Bibelen) – og det kann tyda at dyrets merke ikkì berre er sekshundradeogsekstiseks (666), men ogso seks-seks-seks (666,[ווו]).

[4] Vel verdt å merka seg at eftir latinsk talrekning svo utger paven sin titel (Guds sønns stadfyretrédar) VICARIVS FILII DEI (talbokstavarne uthevad her ”VICarIVs fILII DeI” verdien 666.) Korsom er, er det fyrst og fremst vìktug når ein reknar med talverdiar at ein held seg til det hebraiske språket (sekundært det græske). Latin er uinterressant i Bibelsk samanhang).

[5] Denne tanken var det ogso som til sjuande og sist førde til splittringa millom aust-kyrka (Konstantinopel) og vest-kyrka (Rom), og som hev førd til at store delar av den ortodokse kyrka framleides ikkì reknar romarkyrka for ei kristen kyrke å vera.

Trìeininga – enkelt og vandt på ein gong

2007-04-27T11:59:00.000+02:00

På fleire bloggar hev det vore dryft i seinare tid um trìeininga (treénheten, treenigheten) og det hev vore framstild fråsegner som, til dømes:

“Treenigheten er noe av det mest grunnleggende for den kristne tro, begynner man å tukle med den så blinker det stor varsko for meg iallfall”

Det er både rett og gale på ein gong. For trìeininga er alt blitt tuklad med svo det forslår. Det er dét som er vandemålet – og som hev førd til alle mistolkingane. Og det er den romersk-katolske institusjonen (les: den store skøka) som stend bak heile tuklingsverket.

Alt i alt er trìeininga sers lett å skyna seg på, sjå berre her:

I upphavsboki stend det å lesa:

“So skapte Gud menneskjet i si likning, i Guds likning skapte han det, til kar og kvinna skapte han deim.”

Her ligg det meste av det du treng vita um trìeininga å finna.

Mennesket vart skapt i Guds likning. Me er altso kopiar av Gud – på sett og vis – undanteke at me ikkì er Gud. Dette vert understrôke av både David:

“Når eg ser din himmel, det verk av dine fingrar, månen og stjernorne, som du hev sett i stand, kva er då eit menneskje, at du kjem det i hug, og ein menneskjeson, at du ser til honom! Du gjorde honom lite lægre enn Gud; med herlegdom og æra krynte du honom. Du sette honom til herre yver dei verk dine hender gjorde, allting lagde du under hans føter: Småfe og storfe, alle saman, og jamvel dei ville dyr i marki, fuglen under himmelen og fisken i havet, alt det som fer på havsens stigar.” (Salme 8)

Og av Salomo:

“Eg såg på det strævet som Gud hev gjeve mannsborni å stræva med. Alt hev han laga fagert til si tid, ja, æva hev han lagt i hjarta deira, men so at menneskja ikkje kann finna ut frå upphav til endes det verk som Gud hev gjort.” (Forkynnaren 3:10-11)

For å parafrasera David: Når Gud skapte mennesket gjorde han det likt seg sjølv, i alt utan guddommen.

For å parafrasera Salomo: Når Gud skapte mennesket la han æva ned i hjarto deira, slìk at dei fekk ævelengsle – men ikkì guddommeleg visdom til å skyna kva det gìkk ut på.

For svo å snu det heile litt på hovudet, kann me segja det sosso dette: På same måten som eit menneske hev Ånd, Sôl og Lìkam – hev ogso Gud det. Den Heilag Åndi, Sôli [egoet] (Gud); og lìkamen (Jesus).

Medan den katolske kyrka hev plukka trìeiningi frå einannan og set skil millom dei tre einingane i trìeininga – (dette vil visseleg neitta at dei hev gjort!) er det reelle i trìeininga at ein ikkì kann skilja dei frå kvarandre. Sosso er det ogso med oss. Riv du lìkamen sund, døyr resten, plukkar du åndi i fillebitar, døyr resten av oss – i alle høve biletleg.

Gud er. Gud var. Gud skal alltid vera.

Det er ogso ein del av dette med trìeiningi.

Herrens namn (JHVH,יהוה ) vitnar um dette. I namnet ligg nemleg fylgjande skyning, som Gud sagde til Moses då han stod fyre den brennande busken i Midjan.

Guds namn er:

HAJAH, V’HÅVEH, V’JIHIJEH (Han som er, var og vera skal). På hebraisk skrivst dette sosso: HJHVHVHVJHJH, היהוהוהויהיה .

Dette inneheld då: Tre J’ar [jod] (י), Tre V’ar [vav] (ו) og Seks H’ar (he) (ה). Av dette kann ein forma namnet JHVH trí gonger. Gud er altso trì i ein.

Enn vidare. Eit anna av Guds namn er ECHAD (AChD, אחד) – Namnet tyder EIN, men hev trì bokstavar. Det er ogso akronym for “Emet, Chayim, Derekh – Vegen, Sanningi og Livet” – som vitnar um at Jesus er vegen; Gud er Sanningi (bunden form, eintal) og Åndi er Livet (Åndi vart blæse inn i menneskets nôsa for å gi liv!).

Eit anna Gudsnamn er Shaddai (det tyder allmektig!) og skrivest (ShDJ, שדי). Men ofte (t.d. på fylakteriet (bønereimene), og på mezuzoten (dørkapselen) vert det hermd med berre bokstaven Shin (ש). Denne bokstaven er éin, men hev trì greinor som strekk seg oppetter, og vitnar um Guds namn, Guds einskap og eigenskap.

Ev ein freistar å skilja desse trí frå kvarandre, fell alt i bitar, og Gud vert ikkì lengre Gud. Der ligg eitt av kerneproblema når det geld den romersk-katolske kyrka.

Der ligg ei sentral sanning når det geld trìeininga.

Legg ogso merke til kva apostelen Paulus skriv i Hebrearbrevet 13:8 --:

“Jesus Kristus er i går og i dag den same, ja til æveleg tid.”

Sagt på hebraisk: Jesus Kristus er JHVH, og den som søkjer på noko vis å skilja dei tre einingane i guddommen frå kvarandre – fornektar i realiteten Gud, ved å gera det dei kann for å drepa guddommen. Det er her den romersk-katolske kyrka hev eitt av sine største vandemål, læremessig.

Og då hjàlper det ikkì um ein styd seg på den athanasianske truvedkenningi, for når grundvolden (fundamentet) er skeivt – raser huset saman. Det hjàlper ikkì å ha eit fagert ytre (les: kvitkalka graver) når det som er inni ikkì held stand (les: døydningebein!)

Det er lett å segja at ein trur på trìeininga, men når ein hev ei feil skyning av kva trìeininga er for noko - blir alt gale. Eller som visstnok Ibsen sagde det:

Når utgangspunktet er som galest, blir resultatet oftest originalest.

All æra til Gud. Han som er, var og vera skal.

Amen!

Når helvetes portar er i ferd med å få makt yver kyrka…

2007-04-26T17:56:00.000+02:00

Då Jesus snakka til og blessade Peter, eller Kefa, som han eigenleg heitte, sagde han at “dødsrikets portar” aldri skulde få makt yver henne. Men kva um helvetesportane vert opnad – og kristne strøymer inn der – utan å sjå seg attende?

Eg meiner sjølvsagt eit ekumenisk samarbeid med den romersk-katolske kyrka. Ope og ærleg – slær eg det fast svo det dundrar: Dette er ikkì ei kristen kyrka – men eit system som representerar satan (jfr 2Kor 11:14).

I det seinaste hev det vore sagt mykì um kor vìktug det er å “drikka or den udelte kyrka sine kjeldor”.

Men kva er den udelte kyrka? Hev “kyrkja” som åndeleg eining nokon gong vore udelt?

Javisst skynar eg kva dei siktar til. Dei siktar til skilet millom austkyrka og vestkyrka i 1054 – men same korleides me snur og vender på det – var det eit skil som vann fram der dei (framleides då) lìvande kristne braut ut or samverskapet med den fråfalne romarkyrka.

Me kann ikkì ta oss råd til å venda attende til samarbeid med denne falske einingi, ev me skal vinna fram til himmelen.

Kyrka sin einskap ligg berre i ein ting: Jesus. Og Paulus snakkar um dette i 1Kor 12:

“For likamen er ikkje heller ein lem, men mange. Um foten vilde segja: «Då eg ikkje er hand, so høyrer eg ikkje med til likamen,» so høyrer han då like fullt med til likamen. Og um øyra vilde segja: «Då eg ikkje er auga, so høyrer eg ikkje med til likamen,» so høyrer det då like fullt med til likamen. Dersom heile likamen var auga, kvar vart det då av høyrsla? Dersom det heile var høyrsla, kvar vart det då av lukti? Men no hev Gud sett lemerne, kvar ein av dei på likamen, so som han vilde. Men dersom dei alle var ein lem, kvar vart det då av likamen? Men no er det mange lemer, men ein likam.”

Det er naturleg at det er mange lemer. Handi hev ei uppgåve, føterne ei anna. Augo hev ei uppgåve, øyro ikkì det same. Blindtarmen hev sin funksjon, og levra si. Milten hev ein funksjon og kynsorgana sine funksjonar. Men kann – og skal ikkì vera like – det er det som ger kristendomen svo rik som han var. Me er samde i og med det at me høyrer til same lìkam.

Ingen del av lìkamen skal stjorna yver ein annan. Heller ikkì skal noko kyrkjesamfunn råda yver eit anna. Paulus åtvarar mot dette i det fylgjande verset:

“Auga kann ikkje segja til handi: «Eg treng ikkje til deg,» eller hovudet til føterne: «Eg treng ikkje til dykk.» Men tvert imot: dei lemerne på likamen som synest vera veikast, dei er naudsynlege. Og dei lemerne på likamen som syntest oss mindre æra verde, deim klæder me med større æra; og dei lemerne våre som me blygjest ved, deim klæder me med større blygd. Men dei lemerne våre som er oss til sømd, dei treng ikkje til det. Men Gud hev sett likamen soleis saman, at han gav det ringaste størst æra, so det ikkje skal vera tvidrag i likamen, men at lemerne skal hava same umsut for kvarandre. Og um ein lem lid, so lid alle lemerne med, eller um ein lem vert heidra, so gled alle lemerne seg med.”

I staden burde lìkamen – den relle lìkamen (kyrka) venda seg til hovudet (Kristus; Messias) i tru – og segja; “Far, fjern denne protesen frå meg – han skader alle dei adre – ger som du gjorde i forn tid – gìv meg ei ny lem, i staden for den som er visnad”.

Du skynar kven eg meiner når eg snakkar um “protese” og “visnad lem”. Det er romarkyrkja. Ho er roti til alt vondt i denne verdi – og serleg i kyrka.

Det er på tide at kristne vaknar og skynar dette no. Ev det er sant at alle vegar leider til Rom, svo er det på tide å anten bygga nye vegar – eller halda seg til tog, fly og båt.

Den som samarbeider med romarkyrkja – vert som den som slåst med feiaren.

Skræmande lesnad

2007-04-25T13:53:00.000+02:00

“Nå åpner Vatikanet opp for at barn som ikke blir døpt likevel kan komme til himmelen”, skriv Vårt Land i ein bilættekst i saki “Udøpte spedbarn ut av limbus” i dag. Det er skræmande lesnad – men upplysande – for han provar at den romersk-katolske kyrka ikkì er ei kristen kyrke.

Skyningi av ”Limbus” dauk upp i Millomalderen som ei katolsk truslæresetning. ”Limbus” er tvokløyvd og femner um dødsriket, der Jesus eftir si liding på korset fór ned og løyste ut dei forløyste sôlene der. Men ogso den evigvarande tilstanden til sôler av udøypte dieborn. Thomas Aquinas skal visstnok hava set på ”limbus” som ein smertefri tilstand – utan gudsnærleik – der spedborn av nåde fekk vera um dei ikkì vart døypte fyrr dei dåe.

Og no kann det sjå ut til at Vatikanet vender altso seg imot ein av sine store lærefedrar, når dei segjer at det er gode grunnar til å vona at udøypte dieborn kem til himmelen.

Og dette hev då Vatikanet brukt fleire år på å dryfta seg fram til. Eg kann ikkì anna enn å stella fylgjande spursmål: Kva med å lesa Bibelen? Bibelen hev klart svar å gì.

Då hjàlper det ikkì at Josef Ratzinger meiner at ”Limbus” aldri hev vore noko anna enn ”ei teologisk hypotese”. Korleides kann vel den ”kyrka” som hevdar seg å vera den einaste rette – som er leidd av ein mann som skal vera ”ufeilbar” i lærespursmål vera svo veik som dette? Bibelen gìv ikkì rom for hypoteser. Det er anten – eller. Det er dag eller natt. Svart eller kvitt. Det er Gud eller satan. Sanning eller vrang lære.

Dette ber med seg ein eim av endå eit stunt for å få lura fleire kristne inn i rusene for å køyva dei frå livet.

Dåp er ikkì, slìk Vatikanet hevdar – naudsynt for frelsa. Men det er ei naturleg fylgje av frelsa – ei vedkenningshandling. Anten av den frelste, eller av foreldra som vedkenner seg trui – og vitnar at dei vil uppseda barnet sitt i den kristne tru.

Men Vatikanet og pavemakta turar fram som um det var det einaste som geld var deira vetle hyrna av ”sanningi”. Dei fortel at det finst fleire måtar som udøypte barn kann koma til himmelen på. Det er, anten ved å:

Lida eller døy slìk at dei kann få del i ei ”frelsande yvereinsttemming med Kristi eigìn daud.”

Dette åleine stend i strid med kyrka si eigi lære um arvesyndi. For vår eigi liding og daud kann ikkì under nokor umstende gera oss yvereins med Kristi eigìn daud. Syndene er sona ein gong for alle. Jesus segjer sjølv at alle som ikkì er mot han er med han – og det må då visseleg ogso gjelda dei som ikkì sjølv er i stand til å kjosa Jesus burt frå livet sitt.

Eller ved at Kristus viser solidaritet med fødde og ufødde dieborn som er offer ”for redsle eller egoisme hjå andre”.

Kristus hev ein gong for alle vist ”solidaritet” med alle syndarar. Det gjorde han då han let seg føda her på jord av syndarætt – men utan synd – tok på seg alle menneskas synder – og gìkk i dauden for deim. Det er fullbrakt!, sa Jesus.

Eller ved at Gud ”rett og slett kann gje frelsesgåva til udøypte barn, på same måte som han gìv frelse til dei som er døypt.

Gud ynskjer ikkì at noko menneske skal døy utan å verta frelst frå dei band som bind oss til syndi. Alle som er komen til sjels år og alder (er i stand til å tenkja sjølv) og som når dei vert kalla av Jesus, kjoser han og fylgjer han i liv og daud vert frelst. Alle som ikkì er i stand til å kjosa sjølv – er det tydeleg at Jesus tek seg av.

Det er ogso forvitneleg at me kann lesa i Bibelen, um sonen David som fekk med Batsheva, og som dåe. Medan guten var sjuk syrgde David – men då guten dåe – gìkk David og vaska seg og stelde seg, og han, som sjølv var frelst og dyrekaupt sagde, når folk var rysta yver det han gjorde – i staden for å syrgja yver den daude:

”Eg skal fara til honom. Men han kjem ikkje att til meg.” (2Sam 12)

Sidan David var trygg på kvar han var på veg – er det trygt å slå fast at Guds Ord dermed er klokkeklår når det geld kva som hender med barn når dei døyr – døypte eller udøypte.

Fyrst når Vatikanet kann bøygja seg for Guds Ord og venda ryggen til dei erveminna som er i strid med Guds Ord – kann me akseptera dei som kristen kyrke.

Ei fårleg bok

2007-04-24T09:32:00.001+02:00

Pavekyrka hev i århundrar ført “index” yver bøker som hev vore forbôde å lesa. Sentralt på lista yver bøker som hev vore forbôde å lesa hev Bibelen havt sin eigìn plass. Rett nok hev dette vorte lempad noko på eftir det svokalla adre vatikankonsil på 1960-talet, men det er berre for sminke å rekna – for å forføra fleire ikkì-katolikkarinn i millom fangarmarne åt verdis største religiøse blekksprut. No kann ein sjølvsagt meina kva ein vil um dette – og dei adre bøkerne som hev stått – og som for skuld saki visseleg endå stend på index. Bøkerne um Harry Potter hev møtt stor motstand kring um i verdi, men dei hev ikkì hamna på index. Til det hev dei seld for mykì på verdsbasis. Det måtte då ogso – eftir mitt syn vera eitt potensielt argument mot bøkerne – at paven ikkì hev forbode deim. Men det skal eg ikkì gå inn på her. Josef Ratzinger si eigi bok, “Jesus fra Nasaret” sel som “hakka møk”, “varme kveitebollar”, etc. Du fær bruka kva nemning du sjølv vil. Berre i Italia selde boki under ein dag 50 000 eksemplar. I Tyskland hev boki gått forbi Harry Potter i salstal. Boki er ogso komen ut på polsk og tysk og er under umsetjing til 16 adre språk. Boki kem mogeleg ogso ut på norsk. Alt dette og meire med ger ho til ei farleg bok.Kva i all verda kann vel ein av satans tenarar (jfr. 2Kor 11:14) skriva um Jesus, som kann vera verd å kasta vekk tidi på å lesa? Det er ikkì utan grund at me hev eit munnhell som talar um å lesa noko “sossom fanden les Bibelen”. Og det er greitt nok, i og for seg. For Han les Bibelen og darrar av redsle. For han veit at det han les er sanning. Verre er det å ta til seg det fanden forkynner – og framstiller som sanning. Det er det Ratzinger gér. Ein kann sjølvsagt meina kva ein vil både um Harry Potter og for den saks skuld gysarane til Stephen King eller vampyrkrønikerne til Ann Rice – men dei utgìv seg i det minste ikkì for å vera kristne bøker – skrivne for kristne. Atterfødde kristne må læra å ta seg i vare for han som gìv seg ut som “lysets engel”. Det vert ogso hevda at boki skal vera eit tilsvar til Dan Brown. Det er morosamt. Det vert nemleg som å setja bukken til havresekken det. Heile tanken bak både “Heilag Blod, Heilag Gral” og “Da Vinci”-fantasiane hev nemleg eitt fyremål: Å skapa dissens som driv villfarne katolikkar – og kristne som sit på vippen i adre spursmål til å vippa ned på paven si side. Bibelen segjer det klart at i dei siste tider skal det verta eit stort fråfall. Det er det me ser byrja no. Paven er ei sers vìktug brikka i dette djevelske spelet. For ordens skuld, Ratzinger segjer i boki sitt fyreord at einkvan stend fritt til å motstå han og det han segjer. Og godt er det. Eg hev teke han på ordet, og sagt han ei gudsens sanning.

Dakar Solheim, é du låk i hov’et?

2007-04-16T16:21:00.001+02:00

Erik Solheim slår seg sjølv på fingrarne i dag, når han refsar sjefen for Verdsbanken, Paul Wolfowitz for å ha forfordelt høgare løn til kjærasten sin, fyre ho slutta der – for å byrja i det amerikanske utanriksdepartementet.

Samstundes ser han burt frå det faktum at Wolfowitz i det minste havde vìt nok til å skyna at ho ikkì kunde halda fram å starva i Verdsbanken, grunna ugildskap.

Solheim kyt seg hås når han snakkar um at Norìg stend rake i ryggen mot korrupsjon og for god styreskikk.

Det er freistande å spyrja Solheim kva for eit land han er fødd i.

Norìg lid under ein ovstor korrupsjon.

Ikkì i form av pengar yver bordet. Kann henda det havde vore betre forrestan. Nei, her er det mafia-prinsippet som géld. ”I’ll scratch your back and you’ll scratch mine!”

Det er difor både fåvist og fåmeint – jamvel latterleg at Solheim skal kritisera Wolfowitz.

Dermed er det ikkì sagt at Wolfowitz er skuldfri. Og finst det snusk der – må det sjølvsagt påtalast.

Men å la Solheim påtala det, er ikkì langt undan å setja bukken til havresekken.

Kann henda Sponheim hev rett, like fullt?

2007-04-11T10:57:00.000+02:00

I påska gìkk Lars Sponheim ut og kritiserte – i sterke ordelag – nestleidaren i partiet sitt, Olaf Thommesen. Det er forvitneleg.

Men fyrr eg skriv meir um dette, lat meg digressera litt – og hoppa eit bel yver dammen til USA. Det hev seg nemleg slik at amerikanarane er langt duglegare til å formulera seg avgrensad enn me nordmenn er det. Når ein person skal taka på seg eit amerikansk borgarskap må han avleggja ein eid, han lyder slik (umsett for høvet)

Eg sver lydnad til dei sameinte statarnes flagg og til republikken som det stend for, ein nasjon under Gud, udeleleg med fridom og rettferd for alle.

Det kann sjølvsagt dryftast kor vidt det i dag er fridom og rettferd for alle – sjølv i USA, men samanlikna med Norìg er det stor skilnad – for her er det lite fridom å finna, i så måte – og mindre vert det – dag for dag.

Dersom ein statsborgar i USA, tildømes ein muslim, set draumen um eit islamsk verdsrike (dar al-islam) høgare enn USA – sosso at han utøver terror på amerikansk jord – svo kan han arresterast og fengslast – jamvel straffast strengt. Lojaliteten til lovnaden ligg høgt – og veg tungt.

Men det er fleire gruppor enn muslimar som hev ei potensiell sovorì lojalistplikt. Millom anna romer-katolikkar. Det er då forvitneleg at John F. Kennedy i juli 1963 vitja Vatikanstaten og at han ifylgje forfattaren og Vatikanavsløraren Nino LoBello¹ vart stilt på kjos um å fylgja romersk kyrkjerett eller den amerikanske uavhengigskapserklæringi. Kennedy valde det siste. Fleire synsarar, ikkì minst Vatikankritikararen Tony Alamo, meiner at dette at Kennedy valde lojalitet mot det amerikanske flagget og republikken fyre Vatikanet, kan ha vore årsaki til at Kennedy vart teken av dage.

So hoppar med attende yver dammen.

Marta Steinsvik skriv i si eminente bok “Sankt Peters Himmelnøkler” frå 1928 (2dre opplag 1930), um avisa som meir eller mindre var fyregjengar for Verdens Gang, “Tidens Tegn” som var kontrollert av den katolske familien Thommesen, og som idag vert utgìve av Olaf Thommesen. Det er forvitneleg.

For dersom Olaf Thommesen er romer-katolikk, er han faktisk pliktig til å setja sin lojalitet til den romersk-katolske kyrka høgare enn lojaliteten til Norìg, ifylgje ei veldokumenterande Marta Steinsvik.

Dersom dette er årsaki til at Lars Sponheim er kritisk mot Thommesen – hev han i det minste mitt fulle styd. For enn svo lenge stend det fast i Grundlàgi at Kongeriket Norìg er eit land med evangelisk-luthersk religion som grundvold, og då må det stå fast at sjølv um me hev religionsfridom – tyder det at me ikkì på noko vis kann yvergì landet i hendene på Vatikanet, eller deira medversmenn.

1LoBello, Nino; Vatican USA, Trident Press, side 79 og 161-166

Blessa du huset, Gud

2007-03-30T08:54:00.000+02:00

I går skreiv eg um det jordnære i den keltiske tanken. Det vil eg på sett og vis halda fram med i dag. Men no skal eg avgrensa meg til huset. Me hev ein tendens til å lata Gud vera Gud eine og åleine i kyrkja – og det tykkest som um mange kristne hev gløymd at Gud ikkì berre er allmektig – men at han ogso er allstadsnærverande. Ikkì minst er Gud i heimen vår. På same måten som ortodokse jødar brukar mezuzot på dørane sine (sjå burt frå at sume brukar det som eit magisk remedie), bør me tenkja som det stend i tekstrullen som ligg i mezuzaen. At Gud er alle stader, til alle tider, alltid – som ogso ligg i namet hans. Difor lyt me ogso bed Gud um å senkja sitt nærvære yver heimen vår:

Gud, blessa[1] du huset, frå golv til takstol, frå bjelke til vegg, frå ende til ende, frå mynsås til kellar, frå himling til tak, frå grundstein til tak, grundstein og tak.

PS! Dette vert truleg siste bloggen fyrr påske. Velkomen att um halvanna vìke.

_______________

[1] Du er kann henda uvand med ordet «blessa» i staden for å signa. Men det finst ein teori um at ordet blessa kem frå «blæsa» - altso luft i rørsle – at det altso ligg i ordet «anda på meg, Gud», underforstått, «lat di heilage ånd vera med meg». Det høver godt med både det græske ordet «pneuma» og det hebraiske ordet «ruach» som tyder «vind» og «ande».

Det jordnære

2007-03-29T12:21:00.001+02:00

For deim som veit litt um den kulturen som låg i botnen for Céle Dé – Guds felagar – er det ikkì vandt å skyna at det handlar um nærleik til jordi. For å forenkla det heile noko – for skuld skyningi, kann me snakka um at det å «stikka fingeren i jordi» var ein medfødd del av kulturen.

Som moderne kristne hev me mykì å læra av denne tanken – denne skyningi – denne nærleiken til naturen, skaparverket, gìve av Gud.

Den som kann gripa dette fær ei særeigi Kristsentrert haldning – utan å ty til anna enn Krist[1] sjølv.

Ei keltisk bøn eg hev funni, hev denne framstillingi av korleides Krist er med den kristne – utan pomp, prakt, fiksfakseri og løyndomsfulle ritual:

Krist i sjånaden Krist i høyrnaden Krist i din tale, Krist i di røyving Krist i din kærleik Krist i di umsut Krist i di tenest' Krist i ditt hjarta Krist i din tanke Krist i di gerning Krist i di undring Krist i di sôl. Krist når du vandest Krist når du ankast Krist når du græt Krist når det verker Krist når du skodar Krist når du ventar Krist når du tegjer I fredsæla: Krist Krist i di bøn, Krist i din lovsong Krist i all lìvnad No og i æva

Ha ein god dag!

[1] I fall du skulde undra deg yver kvifor eg skriv «Krist» og ikkì Kristus, er av di det er norskare å gera det sossom det. Dessutan er endingi –us ei ending som heller vilde tilsvara den nynorske endingi «'n» som i «Jens'n, Knut'n og Per'n» og det tykkest meg litt uvøre og snakka um «Krist'n». Norsk mål hev sterke band til engelsk språk, og me er på tryggare norskdomsgrund ved å segja Krist – enn Kristus, som kem frå græsk Christos (Χρίστος)

Ei keltisk bøn

2007-03-28T12:26:00.000+02:00

Den keltiske kyrka, dei som førde Guds Ord til Noregs fjell, svo ljos yver landet strøymde - og som havde kyrkjemakt i Noreg til langt ut i det 13. hundreåret er ei kyrke me som truande i dag hev mykì å læra av. Eg hev difor kjost å legga ut denne bøni. Vonar du finn noko i henne du òg.

Du, den største, størst i makt, størst i namn, størst i ære, størst av alle, himlens høgkonung - me ærar deg!

Solis ljos, Månens avglans Ìldens skìr Ljosets snøggleik Havsens djup Jordis stødleik, Bergets fastleik, Ver vitne til mine ord:

Eg høglovar deg i dag, du som er Gud, til æveleg tid stend namnet ditt fast, di ære let seg ikkì rokka, du endrar deg aldri, men er den same frå dag til dag, og um nôtti, um sumar som vetter, um vår som haust, hev du lova å vera med oss, til verdi når sin ende.

Frels oss du frå puken si snara, frå freistingarne som ligg som snaror fyre oss frå alle som ynskjer å gera oss ilt.

Ver med oss, O høgvyrde Herre Gud, Mot alle vondemakter som stend oss imot, Mot forbanningar frå falske brør, Mot svartekunstar frå dei som ikkì vil høyra deg til Mot vande frå avgudsdyrkarar Mot svergemål frå store - og frå små Mot alt vondt som øyder lìkam og sôl.

Jesu, du som bar kvar minste synd, Gå med meg, fyre meg, attum meg, Ver i meg, under meg, yver meg, Gå du på mi høgre, Gå du på mi vìnstre. Ver der når eg søv, og Når eg vakar. Ver du i hjarta åt alle som tenker på meg, I munnen til alle som talar um meg, I auga til alle som ser meg.

Gud, du som er allmektig, Dette legg me fram fyre deg i denne dag, Me påkallar dei trì - i ein, I tru og von til Gud, I vedkenning til Heilagåndi I von til Krist, Upphavet til alt som skapt er.

Amen!

«Vande» Ord Og Sovore XII: Ramnar eller...

2007-03-23T11:10:00.000+01:00

I 1Kong 17 stend det ei forvitneleg soge um profeten Elia:

Og Elia frå Tisbe, ein av deim som hadde flutt inn ifrå Gilead, sagde til Ahab: «So sant Herren, Israels Gud, liver, han som eg er i tenesta hjå, so skal det ikkje koma regn eller dogg i desse åri utan eg segjer det.» Og Herrens ord kom til honom soleis: «Gakk herifrå og tak austetter og gøym deg attmed bekken Kerit på hi sida Jordan! Av bekken skal du drikka, og føda til deg hev eg bode ramnarne syte for.» Då tok han ut og gjorde som Herren hadde sagt; han gjekk av stad og vart verande attmed bekken Kerit, som er austanfor Jordan. Og ramnarne bar brød og kjøt til honom um morgonen og brød og kjøt um kvelden, og av bekken drakk han.

Det er berre eitt problem med denne teksti. Kven var det som bar kjøt og braud åt Elia, Guds profet, der han sat ved Keritbekken. Var det verkeleg ramnarne?

Eg trur ikkì det – og det er avdi Presteordningsboki (3Mos 11:12-20, segjer oss det fylgjande):

Høyr no og kva det er for fuglar de skal hava stygg til og ikkje må eta, av di dei er ufysne: Ørnen og gribben og sjøørnen og glenta og heile falkeætti og alle fuglar av ramneætti og strussen og gauken og måsen og alle haukeslag og kattula og kavfuglen og stunulven og kveldknarren og pelikanen og etslegribben og storken og heidloi med alle andre fuglar av same ætti, og herfuglen og skinnvengja. Alt krek som hev vengjer og krabbar på marki, skal vera ein styggedom for dykk.

Ramnen er med andre ord ein urein fugl. Og då vilde det kjøtet han bar til profeten i nebbet sitt – verta ureint ved at den ureine røyvde ved det. Det same galdt braudet.

Men her ligg det meir i duld.

For det er sume som les ordet som er blitt umsett «ramnar» her, aravim, som orvim – og der tykkjest kìlda til vandemålet å liggja. «Aravim» tyder på det næraste «arabar» - ikkì i den skyningi me hev av arabar i dag – men beduinar – reisande handelsfolk, som kryssa grensor (av ordet «erev» - yvergongen millom dag og natt, og «arav» som tyder «grense»).

Det vilde då vera naturleg at Gud sende desse handelsmennerne som reiste fram langs vegarne i riket – med braud og kjøt til Guds profet – og det kjøtet vilde i høgaste grad vore reint – ikkì smittad av ramnar.

Når det er sagt lyt me og understryka at det fanst ei folkegruppe der in umrådet – midjanittar, som vart kalla ramnefolket – av di leidaren deira heitte Orev (ramn) – og det kann tenkjast at det kann vera desse som Gud havde påbydd å koma til profeten med kjøt og braud.[1]

Det er i alle høve langt meir truverdig – enn at Gud skulde senda ureine fuglar med kjøt til profeten sin.

[1] Strong's 6159 - hebraisk

«Vande» Ord Og Sovore XI: Um Å Fødast På Nytt

2007-03-22T14:00:00.000+01:00

Grunna forvanskingar av Bibelen genom umsetjingar (jaudå, umsetjingar er naudsynte, det er ikkì det eg segjer) hev det diverre uppstått ei lang rad med misskyningar som ikkì er svo lett å frigìva seg frå.

Det handlar ikkì minst um hebraismar, og reint idiomatiske skyningar av det som stend skrive – eller misskyningar som hev vorte til i overfyring til det græske målet, når evangelia anten vart nedskrivne eller umsette. Trass alt var græsk det store verdsspråket den gongen dette hende.

Men det burde ikkì hindra den som skreiv det ned å umsetja – eller forklara. Det er då ogso grunnen til at me fleire stader i Skrifti finn spesifisert «Det er utlagd:», ikkì minst når Jesus brukar dei ordi «Talita Kumi» når han vekkjer upp dotter åt Ja'ir frå dei daude.

Men ogso her er det misskyning med i bilætet – for når det stend at det tyder «Stå upp, vesle gjente», svo er ikkì det heilt dekkjande. Rettare vilde det vera å umsetja det, «stå upp, vesle lamungen min» - altso med sterk affeksjon.

Men her skal me sjå vidare på møtet millom Jesus og Nakdimon (Nikodemos), slìk det stend skrive i Johannes 3. For her dyl det seg mange løyndomar. Eg byrjar med å herma teksten (v 1-21), med uthevingar:

Det var ein mann av farisæarflokken som heitte Nikodemus, ein av rådsherrarne åt jødarne. Han kom ein gong til Jesus um natti og sagde: «Rabbi, me veit at du er ein lærar som er komen frå Gud; for ingen kann gjera desse teikni som du gjer, utan Gud er med honom.» Jesus svara: «Det segjer eg deg for sant og visst: Ingen kann sjå Guds rike utan han vert fødd på nytt.» Nikodemus segjer til honom: «Korleis kann ein som er gamall verta fødd? han kann då vel ikkje koma inn i livet åt mor si andre gongen, og fødast til verdi!».

Jesus byrjar med å mildt irettesetja Nakdimon. Han segjer til han at ingen kann sjå (skyna) Guds rike utan at han vert fødd på nytt. Dette fører til at det byrjar å svimla for Nakdimon. «Hæh? Korleides då? Kann ein gamall mann (meg sjølv!) koma inn i livet åt mor si adre gong og fødast til verdi?» Det er her ein mank i det tala – for Johannes skreiv dette primært til jødar – altso folk som visste kva det var han skreiv um. Difor var det ikkì naudsynt å klårgera.

Det havde seg nemleg slìk at Nakdimon alt var atterfødd. Og ikkì berre ein gong – men fem gonger; eftir jødisk skyning av saki, naturlegvis – ikkì evangelikal kristen. Det er snakk um store kulturskilnader her.

Eftir jødisk læra kunde ein jødisk mann verta atterfødd fem gonger. Fyrste gongen når han vart umskôren åtte dagar gamal. Adre gongen då han stod Bar-Mitzvah som 13-åring. Tridje gongen den dagen han gifte seg. Fjorde gongen, den dagen han var vigslad (um ein kann kalla det dét.) til rabbi. Fimte gongen då han vart rabbinarlærar (læremeister, lærar). Det er dette Jesus refererar til i vers 10.

Jesus svara: «Det segjer eg deg for sant og visst: Utan ein vert fødd av vatn og ånd, kann han ikkje koma inn i Guds rike. Det som er født av kjøtet, er kjøt, og det som er født av åndi, er ånd.

Eitt av den romersk-katolske kyrka sine argument (ja, og for svo vidt den lutherske og den presbyterske kyrka ogso) um at det hender ei nærast magisk yvergang frå daud til liv i sjølve dåpshandlingi er ofte knytt til vers 5, lat oss sjå litt nærare på det:

Eit typisk trekk for jødisk tanke, idiomatisering og ordlegging er repetering av ei sanning på tvo ulike måtar. Det er dette me ser her:

Fyrste gong	Adre gong
fødd av vatn	det som er født av kjøtet, er kjøt
Fødd av ånd	det som er født av åndi, er ånd

Umgrìpet «fødd av vatn» handlar altso ikkì um dåp; men um den kjøtlege, den fysiske, den biologiske fødselen – og vatnet – det er fostervatnet det er tale um. Det som er født slìk er født av kjøt. Men mennesket kann verta fødd onnor gong – utan vigsling av noko slag – ved å tru, slìk Abraham gjorde det – og det er kallest å verta fødd av ånd – i rein tillit til Gud. Å setja si lit til dåpen som verkemiddel er og forblir ei lovhandling – og dermed under forbanning.

Lat oss då sjå vidare på samtalen millom Jesus og Nakdimon:

Undrast ikkje på at eg sagde med deg: De lyt fødast på nytt! Vinden blæs kvar han vil, og du høyrer han tyt, men du veit ikkje kvar han kjem ifrå eller kvar han fer av. So er det med kvar som er fødd av åndi». «Korleis kann det ganga til?» spurde Nikodemus. «Du er Israels lærar, og veit ikkje det!» svara Jesus. «Det segjer eg deg for visst og sant: Me talar um det me veit, og vitnar um det me hev set, men de tek ikkje imot vitnemålet vårt! Når eg hev tala til dykk um det som høyrer jordi til, og de ikkje trur, korleis skal de då tru når eg talar til dykk um det som høyrer himmelen til? Og ingen hev stige upp til himmelen utan han som steig ned frå himmelen, Menneskjesonen, som var i himmelen. Og liksom Moses lyfte upp ormen i øydemarki, soleis lyt Menneskjesonen lyftast upp, so kvar den som trur, skal hava æveleg liv i honom.

Ein kann sjølvsagt stella fråge ved korleides ein ålmenn kristen i litle Norìg skal kunna skyna heilskapen i dette – når ikkì ein sprenglærd mann som Nakdimon greidde gripa det. Han kunde truleg GT – og mykì av den munnlege yverleveringi på rams. Det er jo ogso difor at Jesus kritiserar han.

For so elska Gud verdi at han gav Son sin, den einborne, so kvar den som trur på honom, ikkje skal verta fortapt, men hava ævelegt liv. For Gud sende ikkje Son sin til verdi so han skulde døma verdi, men so verdi skulde verta frelst ved honom. Den som trur på honom, vert ikkje dømd; den som ikkje trur, er alt dømd, for di han ikkje hev trutt på namnet åt Guds einborne Son. Og dette er domen: Ljoset hev kome til verdi, og menneski lika myrkret betre enn ljoset, for gjerningarne deira var vonde. For kvar den som driv på med det som låkt er, hatar ljoset, og kjem ikkje til ljoset; for han vil ikkje at gjerningarne hans skal koma upp i dagen, slike dei er. Men den som gjer etter sanningi, kjem til ljoset, so gjerningarne hans kann verta synberre; for dei er gjorde i Gud.»

Her ser me korleides Jesus atter tek ibruk hermingi av det som vert sagt – understrykande vìktuge sanningar – for å hamra dei inn i hjarta til denne gamle vismannen. Den som trur på Jesus, Han som Gud hev send – vert ikkì dømd.

Men den som ikkì vil koma til ljoset – det er altso snakk um ei viljesak – vert verande i myrkret. Den som likar seg i myrkret, ger det av di han hatar det som Gud hev sagt er godt. Det er grunden til at millom anna homofilipraktiserande prestar – ikkì vil akseptera kva Guds Ord segjer um syndi deira ogso…

Hev eg snudd godt nok upp/ned på tankarne dine no? Svo skal du få sjå meir i morgon. Men då skal me til det gamle testamente.

«Vande» Ord Og Sovore X: Urinering På Offentleg Stad?

2007-03-21T11:25:00.000+01:00

Sume bibelumsetjarar hev, eftir mi meining, vore ein tanke for fintfølande når det geld umsetjing av sume hebraiske ord. Som dei ordi som me skal dryfta her.

Svo sant Gud må lata uvenerne åt David bøta no og sidan — av alle deim som høyrer honom til, let eg ikkì eitt einaste karmannsemne liva til dagsprett i morgon[1].

Difor vil eg lata ulukke koma yver Jeroboams hus og rydja kvar ein karmann av hans ætt, både ufri og fri i Israel, og eg skal sopa eftir Jeroboams hus plent som ein sopar burt skarn, til dess det ingen ting er att av det. [2]

Øydast skal heile Ahabs hus. Rydja ut vil eg kvart karmannsemne, av Ahabs ætt, ufri og fri, innan Israel. [3]

Ordet som her på norsk hev vorte umsett med «karmann» og «karmannsemne,» (på bokmålet «menn» /«mann») er ikkì det hebraiske ordet «ish» som tyder mann. Det er derimot det hebraiske ordet «Mashtin» som hev ei noko meir bilætleg tyding:

Det hebraiske ordet «Mashtin» er avleidd av det hebraiske ordet «Shethen» som tyder «urin,» og tyder rett umsett «Ein som stend og pissar.» King James-bibelen hev teke umsyn til dette og hev umsett det slik: «Those who pisseth against the wall,» –og det som undrar meg er kvifor er det svo fårleg og umsetja det nett slik. Dersom ein vil «forfina» det litt, svo gìng det an og skriva «dei som stend og let vatnet mot veggen.» Eg kann ikkì tru at nokon vil verta såra av det.

Men det finst fleire parallellar. I Fyrste Kongebok 18:27 les me um hendingi der Elia spottar Ba’alsprofetane:

Rop høgare! Han er jo ein gud. Kann hende han er fallen i tankar! Eller kann hende han er gìnge for seg sjølv, eller er ute og ferdast. Kann henda han søv, svo vaknar han vel...

Her kem me inn på same «problemstillingi,» dersom det i det heile kann kallast eit «problem». For den beste umsetjingi her vilde ha vore «kann henda han er på do,» ikkì «kann henda han er gìnge for seg sjølv.» Er det så ufint å sega det? Eller kann var henda Ba’al er underlagt evig forstopping?

Same problemstillingi finn med ogso i 1Sam 24:4:

Han kom då til saukveene attmed vegen. Der var det ein heller; den gjekk han inn i og vilde vera for seg sjølv eit lite bel, Men David og mennene hans sat inst inni helleren.

På hebraisk les me her at Shaul (Saul) gìkk inn i helleren for å «tildekka føtene sine.» Dette er ei svokalla eufemisme (eit dempande taleumgrìp) og årsaka til at han skulde tildekka føtene sine var at dei ikkì skulde verta tilgrist, når han gjorde frå seg. Men kvifor ikkì då umsetja det beinveges – og i ei fotnote forklara kva umgrìpet tyder, eller umskriva det, slik at den rette meiningi kem fram. Greitt nok at Shaul vilde vera for seg sjølv... kven vil vel ikkì det i eit slikt ærende? Men det fær då vera måte på finkendsle...

Tilsvarande kann ogso finnast i 1Mos 24:63–:

Indrebø umskriv Seippel på denne måten:

Og Isak gjekk ut på marki og vilde hava ei stund for seg sjølv då det tok til å kvelda. Og då han såg upp og skoda kring seg, sjå då kom det kamelar.

Seippel sjølv umset det slik:

Og Isak gjekk ute på marki og lengta, medan det fór til å kvelda. Og då han såg upp og skoda ikring seg, sjå, då kom det kamelar.

Atter ei anna umsetjing attgìv det slik:

Og Isak gjekk ut på marki for å ha ei stille stund, då han vart vár at det kom kamelar i det fjerne.

Du hev visst ogso hatt ei stille stund. Dei fleste kristne hev ei stille stund kvar dag, kann henda jamvel tvo eller fleire – av ulik karakter. Kann du svo sjå fyre deg Yitzhak (Isak) i denne stoda? Han sit der ute på marki med Torah-rullen, dei fem mosebøkene, fyre seg og studerer Skrifti... eller ... nei, sanningi er at Torah’en ikkì var blitt yvergive til manneætti på dette tidspunktet. Det hende kring 430 år seinare ved foten av Horeb-fjellet.

Set i ljòs av dette kann me vel segja at det nok er mange kristne som tek med seg Bibelen for å taka seg ei stille stund i dobbel forstand, men det er litan grund til å tru at Yitzhak gjorde dette. Dessutan trur eg ikkì at pergament vilde gera same nytten som papir, og den gongen var ikkì papir tilgìngeleg i same mengd som pergament.

I den hebraiske teksti stend det ogso her at Yitzhak gìkk ut på marki for å gera frå seg – (og som skikken var, grava ned fylgene av det i eit hol i bakken), for å unngå at eventuell smitte skulde spreidast. Det var altso her han sat då han fekk auge på kamelane til Eliezer frå Damaskus, som kom frå Aram med den tilkomande kona hans, Rivka (Rebekka).

Dette viser oss tydeleg at Gud ikkì berre hev humor, men at Han hev god humor. Trass alt er det Han som hev funne upp humoren, og det er tydeleg at Gud her sette Yitzhak i litt av eit dilemma. Tenk berre kor audmykande det var å verta presentert for kona si under slike umstende. (…og jamvel heldt ekteskapet livet ut...)

[1] 1Sam 25:22;34
[2] 1Kong 14:10 og 16:11
[3] 2Kong 9:8

«Vande» Ord Og Sovore IX: Ikkì-Pasifisten Jeshua

2007-03-20T09:27:00.000+01:00

Sjølve tanken på at Jeshua lærte frå seg pasifisme er ein tanke, som trass stor tilhengarskare, er i konflikt med jødisk tanke og filosofi. Dette er knytt til feilomsetjingar og feilutleggingar av fleire ting Jeshua sagde. Når desse tingi vert sett i jødisk perspektiv, vert konklusjonen oftast stikk motsett av den kristelege tolkingi.

Mange hev genom åri sett på Jeshua som pasifist, serskilt av trì grunnar. For det fyrste at han var villig til å døy, utan å setja seg upp mot yvermakti, dinæst at han sagde til læresveinane at dei ikkì skulde drepa, at dei skulde stå det vonde imot, elska fiendane sine og ikkì vera redd for dei som kann drepa lekamen, og ikkì minst at dei som er villige til å missa livet sitt, skulde redda det.[1]

For den som ikkì kenner jødisk tanke, kann det vera lett å samanlikna Jeshua med både Tolstoj og Gandhi, særskilt fyrstnemnde, basera på hans utlegging av evangelia.[2] Forvitneleg nok las Mohandas Gandhi, som den gong var advokat i Sør-Afrika, i 1894 Tolstoj si bok «Guds rike er inneni Eder.» Boki «overvelda» han, skriv han i sin eigen biografi.

Men tyder dette at det er gale å forsvara seg sjølv når andre gìng til åtak på ein? Meinte Jeshua verkeleg at me ikkì skulde stå det vonde imot? Ikkì minst sidan det er i sterk kontrast med andre ord i Skrifti. Shaul segjer jo at me skal hata det vonde[3] og Jeshuas eigen biologiske bror, Ja'akov, segjer at me skal «stå djevelen imot.» [4] I Lukas 22 er det tydeleg å sjå at læresveinane bar våpen. [5] Ja, Jeshua rådde dei endåtil til å kjøpa seg sverd. [6]

Desse tilsynelatande sjølvmotseiingane kann lett tilrettevisast ved å studera nyansane i den hebraiske evangelieteksten, og ved å læra den jødiske bakgrunden for det som vart sagt. Eitt av dei versa som ofte vert nytta for å forsvara pasifisme er Matt 5:21, der det i norske biblar oftast stend: «Du skal ikkì slå ihel.»

Det græske ordet som her er umsett med «slå ihel» eller «drepa» er ei bøyingsform av det græske verbet phoneuo. I den græske umsetjingi av det gamle testamente, som var ferdig umsett cirka 200 FK, Septuaginta, er dette ordet som vert brukt for å umsetja det hebraiske ra'tzach, som ogso er brukt i det sjette bodordet.[7] Det kann sjå ut som um Jeshua siterte det sjette bodordet i Matteus 5:21. Men både phoneuo og ra'tzach er tvìtydige ord, som kann tyda «drepa»; «slå ihjel» og «myrda.» Det heile er avhengig av samanhengen det stend i.

Difor er det viktug å slå fast at sidan Gud sjølv ordinerte dødsstraff for brotsverk som mord (2Mos 21:12-15), valdtekt (5Mos 22:25-26), bortføring (2Mos 21:16), ekteskapsbrot, (3Mos 20:10 og 5Mos 22:22), okkultisme (2Mos 22:18), svo må det vera rett å slå fast at det sjette bodordet ikkì er eit forbod mot å drepa, men mot å myrda. Det vil segja å drepa nokon med overlegg/forsett.

Eit anna vers som hev vorte feiltolka er Matteus 5:39a. For det meste er dette umsett med «set dykk ikkì upp mot dei som ger vondt mot dykk.» Ser me dette verset i ljòs av det hebraiske, finn me at det er ei repetering av eit velkjend hebraisk ordtøkje, som finst i ymse variantar:

Vreidast ikkì yver illgjerningsmennerne, harmast ikkì på dei som ger urett! [8]

Haldt deg frå vreide og lat harm fara, vreidast ikkì! Det er berre til å gera ilt. [9]

Harmast ikkì yver illgjerdsmenner, ovunda ikkì dei ugudlege! [10]

Dette hebraiske munnhellet vert oftast umsett: «Ikkì lat dykk sjølve bli plaga av dei som ger vondt.» Men hebraiskkyndige teologar meiner at ei betre umsetjing vilde vera at ein ikkì skal lata seg irritera eller bli stressa av folk som ger andre vondt.

Lat dei fara sin eigen veg, og bruk ikkì krefter på dei. Bruk heller kreftene dine til å gera det som godt er.

Verbet som er nytta her hev grunntydiga «å brenne». [11] Frå denne roti kem ordet «vreide.» Me hev det same i ymse idiom på norsk, som «brennande harm»; eller «kokar av sinne.» Dette er ofte forårsaka av ovundsjuke eller at ein ser på den andre som ein rival.

Den særskilte bøyingsformi for verbet som er nytta i dette verset er ei form for intens handling som gìv uttrykk for glødande eller pasjonert vreide. Slik vreide fører oftast til ei eller anna handling i affekt.

Den engelske umsetjingi New English Bible hev ei unik umsetjing av vers 1 og 8 i Salme 37:

Bruk ikkì krefter på å konkurrera med dei vonde, og ikkì etterlikna deim som ger gale. For som graset og det grøne um våren visnar dei brått og fell saman.

Og:

Ver ikkì lengre vreid, men slutt med det; kappast ikkì med dei som hev vondt i sinne.

Det same kann me segja um den engelske umsetjingi «Good News Bible» som hev umsett Matt 5:38-39 på denne måten:

De hev høyrt det er sagt, auga for auga, tann for tann. Men eg segjer til dykk: Hemna dykk ikkì på dei som ger dykk ilt. Um nokon slår deg på høgre kjaken, svo lat han slå deg på den vìnstre òg.

Dermed vert verset rett mykì annleis enn det å stå dei som hev vondt i sinne imot. Jeshua snakka ikkì um å ikkì konfrontera ein mordar eller å stå mot ein fiende på slagmarka. Fylgjene av dette hev blitt ei teologisk sjølvmotseiing. Når Jeshua derimot vert forstått på rett vis, svo harmoniserar det ikkì minst med Shaul’ sine ord i 1Tess 5:15 —:

Sjå til at ingen gìv noko vondt att for vondt, men streva alltid eftir det som godt er, både mot kvarandre og mot alle!

Og 1Pet 3:9 —:

Løn ikkì vondt med vondt eller skjelling med skjelling, men tvert imot velsigna! for det vart de kalla til, at de skal erva velsigning.

Måten me svarar vondskapen på, må vera å stå vondskapen i mot. Det er moralsk forkasteleg å tôla vondskap. Samstundes må me ogso evna å visa kjærleik mot den som ger vondt.

Jeshua sagde aldri at ein ikkì skulde forsvara seg sjølv når ein er i livsfåre. Faktisk er ein moralsk forplikta til å forsvara seg sjølv og bevara sitt eige og andre sitt liv. Det er blódhevn-tanken som er forkasteleg.

Pasifisme hev heller aldri vore ein del av jødisk tru og tanke. Ifølge Skrifti er til dømes ikkì ein som drep ein innbrotstjuv um natti å rekna skuldig for mord, slik det stend i 2Mos 22:2.

Det er lov å koma mordaren i forkjøpet. Dette vert uppsummert i det rabbinske diktatet: «Dersom nokon kem for å myrda deg, kom han i forkjøpet, overraska han og drep han fyrst.»[12] Ja, sjølv um det er tvik um kva den som gìng til åtak er ute eftir. Det same gjeld ein person som forfylgjer deg for å drepa deg, skriv rabbinarane.[13]

Sett i ljòs av dette er det utenkjeleg at Jeshua på noko vis vilde ha femna pasifismen. Istaden kann me slå fast at der pasifismen avviser tanken på forsvar, segjer Bibelen det motsette. Men samstundes segjer Bibelen at ein ikkì skal hemna seg. Det er ei heilt anna sak.

[1] Matt 5:21; 5:39a; 5:44; 10:28; 16:25

[2] Lev Tolstoy, Guds rike er inneni Eder.

[3] Rom 12:9

[4] Jakob 4:7

[5] Luk 22:38 og 49

[6] Luk 22:36

[7] 2Mos 20:13 og 5Mos 5:17

[8] Salme 37:1

[9] Salme 37:8

[10] Ordtøka 24:19

[11] Strong’s, Hebraisk: 2734

[12] Talmud Baveli, Sanhedrin 72a

[13] Mishna, Sanhedrin 8:7

«Vande» Ord Og Sovore VIII: Tzitziot Og Sovore Dingeldangel

2007-03-19T08:07:00.001+01:00

Du kenner kann henda ikkì til tzitziot heller, for skuld spursmålet. Dei fleste som møter desse ordi for fyrste gong klør seg ofte i hovudet. Men ogso tzitziot hev sin sentrale plass i Skrifti, serskilt i Torahen

Det er ganske enkelt den rituelle frynsekanten som fanst både på kleda til øvstepresten – og på tallith’en, den poncholiknande kappa både Jeshua og andre jødiske menn kledde seg i. Inst havde dei ein kyrtel, nærast ei lang skjorte (ho rakk til like yver anklane), og yver denne bar ein tallith’en (tenk deg eit avlangt tystykke, med eit hôl midt på, som ein poncho). Idag er tallithen blitt til eit bønesjal som berre vert nytta når ein ber. Dei mest ortodokse, korso, hev fest frynsekantar på ei serskilt undertrøye, kalla Tallith Katan (litan tallit), og hev denne på seg heile tidi, svo frynsekantane heng utanfyre buksekanten.

På Jeshuas’ tid derimot hang desse trådane frå hyrnone av tallith’en og rakk like til anklane hans.

Sedvanemessig var den Jeshua me ser på bilæta i kyrker og bedehus kledd i ein romersk toga. Men det er ogso ei uppfinning frå den romersk-katolske kyrka sitt grep um bibelen genom mange århundrar, utan at me skal gå nærare inn på det her.

Når me i våre umsetjingar les um tzitziot, er det umsett med «kanten av kappa hans.» Men Aleksander Seippel og medarbeidarane hans umset det i fyrebilsbibelen med: «ein av duskane på kjolen hans,» som er ei retteleg god og korrekt umsetjing.

Millom dei var det ei kvinna som havde havt blódflod i tolv år; ho havde øydt heile midelen sin på lækjarar, men ingen havde vore god til å gera henne frisk; ho gjekk innåt han attantil og tok i ein av duskane på kjolen hans, og med ein gong stana blódflodi. Kven var det som tok i meg? spurde Jeshua. Alle neitta, og Kefa og dei som var med han sagde Meister, det er folket som trengjer og klemmer deg! Det var ein som tok i meg, sagde Jeshua; for eg kende at det for ei kraft ut ifrå meg. Då kvinna såg at det ikkì var dult det ho havde gjort, kom ho darrande og kasta seg ned for han og fortalde, svo heile folket høyrde det, kvifor ho havde teke i han, og korleides ho med ein gong havde vorte god att. Då sagde han til henne Trui di hev hjelpt deg, dotter mi. Gakk heim, og lev sæl! [1]

Fins det svo andre vers me kann nytta til å slå fast at Jeshua bruka tallith?

Svaret på det må òg verta ja. Eftir at Jeshua var krossfest, les me um kva soldatane gjorde på bakken under krossen.

Då hermennene havde fest Jeshua til krossen, tok dei klædi hans og skifte i fire luter, ein for kvar hermann. Kjortelen tok dei og. Kjolen var usauma og heilvoven alt ovantil; difor sagde dei seg imillom Lat oss ikkì riva han sund, men kasta lut um kven som skal hava han! Soleides skulde Skrifti sannast Dei skifte klædi mine millom seg, og kasta lut um kjolen min. Svo gjorde no hermennene. [2]

Tallith’en var det einaste plagget Jeshua havde som var heilvoven – i eitt stykke. Andre mistak, tankar og tru må umsetjarane bera ansvaret for, saman med erveminne, sed og skikk.

[1] Lukas 8:43-48, fyrebilsbibelen

[2] Joh 19:23, ibid.

«Vande» Ord Og Sovore VII: Tefillin

2007-03-16T10:28:00.000+01:00

Det er ikkì svo mange i vår vestlege del av verdi som veit kva tefillin er for noko. I dei fleste høva hev umgrìpi blitt umsett til det ukjennelege, og det kann gera det naudsynt å korrigera umsetjingane noko.

Me grip atter fast i P’shat-pedagogikken og gìng rett på sak.

Ordet tefillin kem frå det hebraiske ordet T’fila som tyder bøn. Det kann sjå ut som det i dei fleste vestlege bibelumsetjingar er blitt umsett som um det skulde tyda bøner, altso fleirtalsomsetjing av T’fila. Fleirtalet er, korso, T’filim, svo denne utleggingi rett ut i sanden. Den rette umsetjingi er at T’filin er det hebraiske namnet på dei bønereimene som ortodokse jødar nyttar når dei ber – og som Torahen hev påbydd dei å bruka.

Sidan Torahen påbyr jødar å bruka nettopp t’fillin kann me slå fast at ogso Jeshua bruka slike. Kor vidt dei bønereimene han gjorde seg nytte av var like dei som vert nytta idag eller um dei var annleis er eit spursmål me ikkì skal dryfta her.

Teksti som det er snakk um, når det gjeld bønereimene, er skriven i 5Mos:

Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er ein. Du skal elska Herren din Gud av alt ditt hjarta og av all din hug og av all di makt. Og desse ordi som eg lærer deg no, skal du gøyma i hjarta; og du skal prenta dei inn i borni dine og tala um dei når du sit heime, og når du gjeng eftir vegen, og når du legg deg, og når du ris upp att; og du skal binda dei på handi di til eit merke og bera dei som ein minnesetel på panna og skriva dei på dørskiene i huset ditt og på portane dine[1].

Ifølgje Torahen sitt bod, måtte einkvar jødisk mann bera bønereimer, eller tefillin på armane sine og på panna si når han bad – jamvel Jeshua sjølv. Gjorde han ikkì det, havde han brôti si eigi làg, og dermed vilde ikkì soningsdauden vore gild, og Jeshua kunde ikkì stått upp att frå dei daude.

Jamvel er det eit anna aspekt med desse lersnorene som ikkì kem fram i bibelomsetjingane våre og det hev ogso bakgrunn i manglande kjennskap til den hebraiske bakgrunden til Skriftorne. For i Matteus kritiserar Jeshua nettopp p’rushane (fariseearane) for deira bruk av tefillin. Ei korrekt umsetjing av det verset skulde lyda:

Ve yver dykk skriftlærde og farisearar, hyklarar som de er! de et upp husi for enkjor og ger lange bønereimer for ei syn skuld; for dette skal de få svo mykì strengare dom. [2]

P'rushane havde på mange vis for vane å visa seg fram. Ovflotte klede, og anna dingeldangel som gav inntrykk av at dei var frommare enn andre. Idag vilde me ha kalla det PR-kåtskap.

Difor fekk sume av dei laga seg serskilte bønereimer, som var breidare og meir utsmykka. Kann hende læret var farga og prega med kalligraferte bokstavar istaden for dei meir vanlege. Dette skulde visa at dei visste å bruka mykì pengar og umtanke på tilbedingi. Men Jeshua refsa dei og kalla dette hykleri. Det var nemleg korkje lengden eller utsmykkingi av tefillin som er det viktige, men korleides det stend til med hjarta til den som tilbed.

Eit trìdje aspekt som tykkjest ha gått heilt i gløymeboki er aspektet frå Johannes Openberring – ei av dei mest jødiske bøkene som finst i heile det nye testamente. Faktisk hev Openberringsboki blitt kalla «den stolne boki» av di ho er svo full av jødiske bilæte og jødiske tolkingsmodellar frå rabbinske skrifter at ein ortodoks jøde som les henne kann risikera å få åndeleg adrenalinkick.

Dei fleste menneske idag kenner millom anna til umgrìpet «Dyrets tal» eller «Dyrets merke,» ikkì minst takka vere rockegruppa Iron Maiden og eit utal spekulative bøker som kom på marknaden på slutten av sytti-talet og byrjingi av åtti-talet, og sume av dei seinare.

For i Openberringsboki ser ein korleides Dyret/Antikrist skal setja sitt merke/tal på menneska. Skilnaden er at medan jødarne hev bønekapselen/reimene på vìnstre hand og panne, skal Dyret setja merket sitt på høgre hand og panne. For underteikna er det undarleg å sjå at ingen tykkjest å merkt seg denne spegelvendingi (anti-) tidlegare.[3]

[1] 5Mos 6:4-9, Ibid.

[2] Matt 23:14, ny umsetjing

«Vande» Ord Og Sovore VI: Guds Søner - Byggverk Av Stein

2007-03-15T13:33:00.000+01:00

I ålmenn sed og skikk vert Jeshua framstild som timbermann, altso ein person som laga reidskapar og utstyr i tre, ja endåtil laustenner og adre saker og ting som menneske trengde. Men evangelia fortel ogso at Jeshua gjorde folk friske. Kvifor skulde han reisa kring og laga til dømes laustenner av tre, når han kunde gì folk nye?

Dersom han istaden var timbermann av det slaget som bygger hus, svo uppstår det eit onnor problem. For det var ikkì på noko vis vanleg å bygga hus av tre i Israel på hans tid. Derimot er det fleire av Jeshuas utsegner som peikar på det same som det græske ordet tekton vitnar um. Nemleg at Jeshua var husbyggar, eller murar. Det er nemleg det dette ordet tyder.

Kvifor stend det då timbermann i våre Biblar?

Same kor komplisert det kann høyrast ut, svo er det ikkì svo vandt. Faktum er at det stend timbermann her, av di det i Nord-Europa var vanleg å bygga hus av tre – i staden for av stein og mur. Det var med adre ord ei umsetjing som var tilpassa lokale tilhøve.

Som døme på dette kann me nemna korleides bibelumsetjarar hev måtta teke seg fridomar når dei skulde umsetja «snø» i land der slikt ikkì finst, og istaden hev vald vulkanoske, av di denne der var kvit som snø.

Ut frå dette kann me svo sjå på det som me kann kalla det «mest mistydde ordet i heile Bibelen.» Nemleg Matteus 16:18, som er basisord for paveveldet, men ogso ankepunkt for dei argaste motstandarane av paveveldet.

Eg segjer deg at du er Peter*. Og på dette berget vil eg bygga mi kyrke, og portane til dødsriket skal ikkì få makt yver henne.

Kva hev svo dette med Jeshuas yrke å gera?

Svaret finn me i det som hende då Jeshua sat saman med disiplane sine i Banyas, eller Cesarea Fillippi, som det heitte då Jeshua levde. På denne staden var det, som idag, ei stor grotteopning. Men den gongen var folketrua at opningi og nedgongen til dødsriket låg her.

Prøv um du kann sjå situasjonen for deg. Jeshua sit saman med læresveinane sine og snakkar med deim:

Då Jeshua var komen til bygdene kring Cæsarea Filippi, spurde han læresveinane sine Kven segjer folk at Menneskesonen er? Dei svara: Sume segjer Johanan døyparen, andre Elia, endå andre Jeremia eller ein annan av profetane. Kven segjer då de at eg er? spurde han. Då tok Shimon Kefa til ords og sagde: Du er Messias, den lìvande Guds Son. Og Jeshua sagde til han Sæl er du, Shimon Bar-Johanan! for det er ikkì køt og blód som hev lært deg det, men Far min i himlane. Og no segjer eg deg at du er Kefa; ein stein, og av slike steinar vil eg bygga kyrka mi, og helheimsportane skal ikkì vinna yver henne.[1]

Ser du skilnaden i denne umsetjingi? Denne umsetjingi fylger nemleg George Howard si årelange forskning – og stend trykt i boki «Hebrew Gospel of Matthew» – altso «Matteus’ hebraiske evangelium,» og gìv ei sers god meining.

Skriftprov frå tidleg kristen tid viser som tidlegare nemnd at Matteus skreiv evangeliet sitt på hebraisk, og at det seinare vart umsett til græsk med dei feil og veikpunkt eikvar umsetjing naturleg nok hev.

Jeshua snakkar med læresveinarne sine og nyttar bilæte frå det som var yrket hans. På hebraisk legg han vìkt på at Shimon, Peter, eller Kefa, som er det aramaiske ordet for desse, er ein stein. Men samstundes at han vil nyttegera seg slike steinar til å bygga kyrka si.

Dermed hev me slege hôl på tvo myter. Den eine er den romersk-katolske uppfatningi av verset, som hevdar at Jeshua bygde kyrka si på Peter, og hevdar at paven til eikvar tid er Peter sin arvtakar, som sit på «Fiskarens Stol» og gìng i «Fiskarens Skor.»

Forvitneleg nok fell ogso påstanden um at Peter vart gravlagd i Rom, meir enn førti år eftir at gravi hans vart funnen i Jerusalem, på Oljeberget, der kyrka «Dominus Flevit» no ligg. [2]

Den andre myten er den ruchmanske myten (Pete Ruchman er leidar for den greini av amerikanske kristne som helst vil korrigera dei hebraiske og græske manuskripti eftir King James-omsetjinga). Dei meiner at det Jeshua sagde var:

Du er ein rullestein/petros, men på denne klippen/petra (Jeshua viser til seg sjølv) vil eg bygga kyrka mi.

Problemet med den tolkingi er naturleg nok at den er avhengi av den uhaldbare påstanden um at Jeshua forkynde på græsk – ikke hebraisk, same kor lite tilsikta ho er.

Det finst, korso, eit godt bibelsk prinsipp som kann forklarast slik: «Lat Skrifti underbygga og forklåra Skrifti.» Det spursmålet me lyt stilla er difor dette: «Kann påstanden um at Jeshua snakka um å mura upp kyrka si av «steinar» som Shimon Peter stadfestas av andre skriftord?

Svaret er eit utvìtydig ja.

For apostelen Kefa selv skriv i sitt fyrste brev:

Kom til han, den lìvande steinen, som vel vart vanda av menneske, men er utvald og dyrverdig, for Gud, og vert de sjølve, som lìvande steinar, uppbygde til eit åndeleg hus, eit heilagt presteskap til å bera fram åndelege offer, som er til hugnad for Gud ved Jeshua Messias. [3]

Med desse ordi peikar Shimon Peter attende til samtalen med Jeshua og segjer at han sjølv er ein stein – og uppfordrar alle truande til å verta same slags steinar – lìvande steinar som Gud sjølv kann bygga upp til eit åndeleg byggverk, der Jeshua er hyrnesteinen.

Enn meire forvitneleg blir det når me ser det hebraiske ordet Jeshua nyttar for «byggverk» (Umsett med «kyrke»). Dette er ordet Banai som er eit homonym til ordet B’nai, som tyder «søner.» Det styrkar ogso den «nye» umsetjngi i og med at dei som er lìvande steinar ogso er «Guds born, Guds søner.»

Det kann altso med rette segjast at likskapen millom protestantisk kristendom og romersk katolisisme er at dei båe bygger på tome gravor – men at medan kristen tru og tanke bygger på Jesu tome grav – bygger den romerske katolisismen på ei onnor tom grav - ei grav som Peter aldri hev lege i…

[1] Matt 16:13-18

[2] Peter’s Tomb Recently Discovered in Jerusalem, av F. Paul Peterson.

[3] 1Pet 2:4-5, Fyrebilsbibelen

«Vande» Ord Og Sovore V:Kruka Med Det Rare I...

2007-03-14T08:06:00.000+01:00

Sume av sogene frå Jeshuas liv stend nemnd i fleire av evangelia. Ei av sogene, som me skal sjå på i denne artikkelen, finn me både hjå Matteus og Markus. Me les fyrst frå Matteus:

Medan Jeshua var i Beit-Ani, hjå Spilte-Shimon[1]

Og hjå Markus:

Medan Jeshua var i Beit-Ani, hjå Spilte-Shimon, og sat til bords, kom det inn ei kvinna med ei alabaster-kruka full av ekte, dyr nardesalve. Ho braut sund kruka og helte salven ut yver hovudet hans. [2]

Einkvan som hev litt av bibelkunna vil vera klår yver at dei som var spillsjuke var forviste til gìvne stader, som fungerte som spillsjuke-koloniar. Det var ifølgje Torahen forbode for dei å bu innanfor murane. Manntalsboki viser dette tydeleg.[3]

Då vert me sitjande att med eit spursmål. Korleides kunde Shimon ha eit hus i landsbyen Beit-Ani? Tja, det kunde vel hendt at han havde vore spillsjuk og var blitt frisk? Det reiser, korso, eit nytt spursmål. Det er: Kvifor vert han ikkì då umtalt som «Shimon som havde vore spillsjuk, eller «Shimon, han som vart heila frå spillsykja?»

Ogso her ligg svaret å finna i P’shat-pedagogikken. For å finna det må me venda attende til det hebraiske, som i dette verset hev eit aramaisk lånord. Problemet hev uppstått når dette ordet skulde umsetjast til græsk. Problemet her er altso uppstått grunna eit homonym, altso ord som er skrivne like, men hev ulike tydingar. Det eine ordet er det hebraiske gar’ba og det andre er det arameiske garaba. Ordi er homonyme på sine respektive språk, og samstundes tvo ulike språk, er det berre det eine som tyder spillsjuk, medan det andre tyder «Krukehandlar.»

Dermed fell den siste puslespelbiten på plass i dette bilætet òg. Lat oss sjå på samanhengen no:

Medan Jeshua var i Beit-Ani, hjå Shimon, Krukehandlaren, og sat til bords, kom det inn ei kvinna med ei alabaster-kruka full av ekte, dyr nardesalve. Ho braut sund kruka og helte salven ut yver hovudet hans. [4]

Me kann utan tvik slå fast at det ikkì var snakk um ei tilfeldig kvinna som kom inn i rommet der dei sat. Det vilde vore i konflikt med làgi og ålmenn sed.

Derimot er det litan grunn til å tvika på at ho høyrde til i huset. Og kvar er det vel meir truleg at ein finn ei kruke med salve enn i huset til ein krukehandlar?

Men svo lett kann ein feil uppstå, og svo stort lass kann ei liti tuva velta.

[1] Matteus 26:6, Fyrebilsbibelen

[2] Markus 14:3, Ibid.

[3] 4Mos 5:2

[4] Markus 14:3, Ibid.