Ufatteleg dumme menneske

Nyss var Irans president Ahmadinejad på vitjing i New York City, der han millom anna tala både til generalforsamlingi i FN – og på Columbia University. Ein av dei tingi han sagde voro at ”det finst ikkì homofile i Iran”. Dette viser den islamske strutsementaliteten i eit nataskal.

Eg er freistad til å segja ”han um det”, men han tek jo sjølvsagt feil, utan at eg kann henda burde géra eit poeng ut av dette.

Det fær svo vera.

Det at ein neittar å sjå ei sanning i augo tyder ikkì at det ikkì er sant. Det finst jo jamvel kart i den muslimske verdi der staten Israel ikkì eingong finst på kartet – og det tyder jo ìkki at staten ikkì finst.

Lat meg trekka fram ein eminent og viktug kronikk. Eg plar ikkì vera samd med Unni Wikan, men den 6. januar 2007 skreiv ho ein eminent kronikk i Aftenposten, der ho viste til at ikkì berre finst det homofile i dei islamske samfundi, men til yvermål.

Dei er jamvel akseptert på eit langt høgare nivå enn her i Vesten – der dei skrik seg håse etter å okkupera kyrka – for å hevda at dei er skapte sovore.

Det er dei sjôlvsagt ikkì. Mennesket vart skapte til mann og kvinne – i Guds bilæt, for å lìva saman som mann og kvinne – og få born saman.

Å vera homofil – og søka å leva ut eit liv som er i strid med naturen – er eit val sume menneske gér. Det er korkì genetisk, eller innbakt i DNA. Det er eit upprør mot Gud. Og det faktum at dette er akseptert i svo høg grad innan islam – viser ikkì minst at islams gud, måneguden allah, ikkì er den same som Bibelens Gud.

Og svo går fleirtalet av bispane laus på saki og hevdar at dette var skrive i kunnskapsløyse? Det er ufatteleg kor dumme menneska kann bliva, anten dei no er president i Iran – eller bispar i den norske kyrka.