Ein korreksjon av eigne tankar

Etter å ha snakka med ei rekke folk som eg nærer stor tillit til – og som kenner både det hebraiske og Bibelen i langt større grad enn eg – hev eg kome til at eg skal og må korrigera meg sjølv, på nokre ting når det gjeld trìeininga. For det første er det, ifylgje mine læremeistrar feil å snakka om ”lìkam, sôl og ånd”. Dette er ein græsk tanke som sneik seg inn i kyrka på eit tidleg tidspunkt. Heller er det slik det skal vera: Då Gud skapte mennesket av jordi (Upphavsboko 2:7), laga han ein lìkam, svo anda Gud livsens ande inn i mennesket si nôs, svo han fekk ånd og liv. Livsens ande er her Guds ande (sjå Joh 20:22). Vidare var det kombinasjonen av lìkam og ånd som smelta saman til ei sôl, eit lìvande vesen, og dermed kan me slå fast at mennesket ikkì er lìkam, sôl og ånd – slik hellenistisk filosofi segjer, men ein lìkam med ånd i, noko som ger honom til ei sôl. Det hebraiske her fortel oss at mennesket ”vart ein nefesh”, ei sôl, eit livende. Dermed vert det å verta skapt i Guds bilæt eintydande med at me hev evne til å tenka, resonnera, elska, skapa, osb. Når denne personen, mennesket, døyr, held korso sôli fram med å lìva. Det tyder dermed at mennesket ikkje er eitt, men tvo. Om Gud so er trì, segjer mine mentorar, kva tyder vel det? Det vil nok litt tid for meg å setja meg inn i denne tanken og skyna han, men eg skynar eg hev teke i miss på nokre sentrale punkt. Eg segjer meg lei for det, dersom eg skulle ha ført nokon på ville vegar.